Angelsaksische missionarissen komen!

Wat bezielt een Angelsaks als Willibrord, Bonifatius of Willehad om naar het continent te komen om Friese en Saksische heidenen te bekeren? Er is natuurlijk een verwantschap tussen de Angelsaksen en de volken op het continent, zoals de Friezen en Saksen. De volken met wie de Angelsaksen hun voorvaderen gemeenschappelijk hebben, ‘verdienen’ het ook om de Ware God te dienen in plaats van een stel afgoden, moeten de missionarissen gedacht hebben.

Fokke en Sukke zien de Angelsaksische missionarissen komen. Uit: De historische canon van Fokke & Sukke, 2007. Bron: entoen.nu.

Fokke en Sukke zien de Angelsaksische missionarissen komen. Uit: De historische canon van Fokke & Sukke, 2007. Bron: entoen.nu.

Oudfries, Saksisch en Oudengels

Prettig is in ieder geval dat je je als prediker van het christelijke geloof, immers een religie van het woord, verstaanbaar kan maken. De verschillen tussen het Oudfries, Saksisch en het Oudengels waren niet al te groot.

Een andere reden is dat er in de Bijbel passages zijn te vinden die aanzetten tot het verspreiden van het Woord van God.

Ongetwijfeld hebben monniken, want dat zijn de missionarissen in spé, soms ook persoonlijke redenen om de oversteek naar het continent te maken. Helaas hebben we geen overleveringen die spreken over het vluchten van al te dominante abten. Geen berichten over irritante collega-monniken of machtswellustige redenen zoals het zien van kansen op een mooie kerkelijke loopbaan.

Peregrinatio

Nee, alle motieven en deelnemers munten volgens de historische bronnen uit in heiligheid. Onder de noemer heiligheid valt zeker de uit de Ierse kerk overgeleverde gedachte peregrinatio pro amore Dei. Een monnik die zich overgeeft aan de peregrinatio laat zijn vertrouwde omgeving en verwanten achter om in een vreemd land te leven en zich volledig te wijden aan God.

Er zijn dus redenen genoeg voor de Angelsaksische missionarissen om de oversteek te maken naar het continent. En dat deden er dan ook velen. Zelfs enkele generaties achter elkaar: Willibrord kwam in 690, Bonifatius in 718 (na in 716 een zeer korte poging te hebben ondernomen), Lebuïnus in de jaren 750-760 en Willehad vanaf ca. 770.

 

Stichting van religieuze plaatsen, met name kloosters in de tijd van de Angelsaksische missionarissen. Bron: N.J. Higham en M.J. Ryan, The Anglo-Saxon world (Londen 2013) 219.

Stichting van religieuze plaatsen, met name kloosters in de tijd van de Angelsaksische missionarissen.
Bron: N.J. Higham en M.J. Ryan, The Anglo-Saxon world (Londen 2013) 219.

Leon Mijderwijk

Leon Mijderwijk (1975) studeerde voor Leraar Geschiedenis 2e graads aan de HU en deeltijd Geschiedenis aan de Universiteit van Utrecht. Zijn aandacht gaat uit naar de vroege middeleeuwen, in het bijzonder van Engeland. Hij schreef artikelen en recensies voor Westerheem, Archeologie Magazine, So British & Irish, Muntkoerier en Filatelie. Leon is redactiemedewerker van het Detectormagazine en Historiën-redacteur. Hij onderhoudt contact met diverse uitgeverijen, archeologen en historici.

More Posts

Historiën Twitter
Schrijf je in voor TOEN!