Column: De dageraad

Wat blijft dat Middeleeuwse gedicht toch prachtig.

Het daghet in den Oosten

Het lichtet overal

Hoe luttel weet mijn liefken,

Och, waer ick henen sal.

Het daghet in den oosten verhaalt over een jonge vrouw die na de dood van haar geliefde intreedt in een klooster. Het lied verscheen voor het eerst in het Antwerps liedboek dat in 1544 gedrukt werd onder de titel: Een schoon liedekens. Boeck inden welcken ghy vinden sult. Veelderhande liedekens. Oude en nyeuwe Om droefheyt ende melancolie te verdrijuen. Bron: Wikipdia.

Ja, de dageraad is echt zo mooi en de ochtendstond heeft inderdaad goud in de mond. Vroeger heb ik wel eens geprobeerd in hetzelfde etmaal een paar keer achter elkaar van de nacht een dag te maken, maar dat lukte natuurlijk niet. De zon, de maan en de sterren blijven in grote trekken de baas over het dag en nacht worden. Maar ik blijf het – heel oneerbiedig – een beetje  raar vinden dat de Schepper volgens het bijbelboek Genesis eerst, door het van elkaar scheiden van licht en duisternis, de dag en de nacht liet ontstaan, en zich daarna pas ging bezighouden met het creëren van de zon, de maan en de sterren en daarmee ook van de seizoenen. Ofschoon: ik heb de indruk dat de seizoenen steeds eigenwijzer aan het worden zijn bij het kiezen van een leuk weertype, zodat ze hun basis aan het verliezen zijn.

Maar is het eigenlijk wel zo heerlijk als er alweer een nieuwe dag begint? Weer een dagje ouder worden, totdat uiteindelijk je dagen zijn geteld? Alweer opstaan, naar de wc gaan, het bad vol laten lopen of de douche aanzetten, je haar wassen, je aankleden en je scheren, zodat je aan het werk kunt gaan om die saaie kost te verdienen? Dat elke dag een draadje is in de hemdsmouw van het jaar, moedigt je niet echt aan. Bovendien weet je helaas precies wat je aan het doen bent wanneer je iets in een gunstig daglicht probeert te plaatsen.

Volgens de klassieke mythologie gaat het ontstaan van de dies ofwel de dag terug op het moment dat Hemera de onderwereld verlaat bij het binnenkomen van Nyx. Die dag moest dan nog wel in stukjes ofwel uren worden onderverdeeld. In het onvolprezen zoeksysteem Wikipedia vond ik dat de Romeinen de uren per seizoen wat langer of korter lieten duren: dus rond 21 juni 5 kwartier en dan rond 21 december weer 3 kwartier. Dat verschil hebben wij al lang geleden afgeschaft, maar rekening houden met het ingaan van de wintertijd en van de zomertijd vind ik nog steeds een vreselijk gedoe, al schijnen daar ezelsbruggetjes voor te bestaan. Als de zomertijd in het voorjaar ingaat, dan gaat de klok een uur vooruit. Dus aan het werk met je horloge, je wekker, je keukenklokje, enzovoorts. En dan moet je in het najaar al die apparaten weer een uur terugzetten. Dat een etmaal [maal = tijdsruimte, et = weer terug] 24 uur duurt is nu eenmaal zo. De zon wijkt nooit af van zijn vaste rondgang en moet daarbinnen ook de maan en de  sterren een kans geven. Bovendien heeft ook de dag zijn vaste schema: ochtend, middag, avond, nacht. En iedere dag, staat er in de bijbel, heeft genoeg aan zijn eigen kwaad, dus maak je geen zorgen om de dag van morgen. Maar daar klopt weer eens helemaal niks van. Mensen kunnen het piekeren nu eenmaal niet laten en zitten voortdurend vooruit en achteruit te denken. Opgaan in een ogenblik is vooral heel moeilijk als je samen met iemand anders even zielsgelukkig bent. Zouden daar cursussen voor zijn?

Maar het is wel fijn dat voor veel mensen het vaste dagschema minder dwingend is geworden. Naar huis gaan om daar tussen de middag warm te eten hoeft meestal niet meer, al blijft het ’s avonds samen met het gezin de maaltijd gebruiken en daarna de televisie aanzetten om samen naar het journaal te kijken vaak onvermijdelijk. Alleen opgroeiende kinderen durven steeds vaker te zeggen dat ze even naar boven gaan. Maar of ze dan allemaal hun iPad of hun iPhone uitzetten, is heel twijfelachtig. Alleen bij nacht en ontij uitgaan blijft gelukkig leuk, ofschoon erg duur. En dan kun je kiezen: slampampen, uitspatten, doordraaien, boelen,  brassen

2CV. Foto door Fabien, bron: www.wikimedia.org

Wat zijn nu mijn goede voornemens? Ik ga eerst die stomme auto van me aan de wilgen hangen en dan bijvoorbeeld samen met iemand anders of desnoods alleen, vrijuit muziek maken. Ook kan ik ’s avonds met anderen de stad ingaan om wat te eten of te drinken, om te kijken welke films er draaien of welke concerten er zijn en waar er heel misschien nog ouderwets gedanst wordt.

Wilg. Foto door Antilived. Bron: www.wikipedia.org

Maar ik begin met niet steeds meer een dagje ouder te worden; bovendien raken mijn dagen dan ook niet geteld. Bovendien ga ik mij goed realiseren dat bij nacht en ontij leven het leukste is, mits je deel uitmaakt van een echt groepje vrienden en vriendinnen. Verder zet ik alle kwalen samen met alle kwallen vanavond al voorgoed de deur uit en ga ik ergens in België de zgn. pil van Drion kopen, zodat ik nooit naar een levenseindekliniek hoef te gaan en daar dan toch weer moet overleggen met jan en alleman. Slampampen, uitspatten, brassen, doordraaien, boelen: al dat soort dingen zijn veel leuker. Maar het allermooiste blijven natuurlijk de dagdromen: alleen of met z’n tweetjes, vertrouwelijk tegen elkaar aan liggend.

Ick Sing

 

 

 

 

 

Schrijf je in voor TOEN!