|
Column: De troonopvolging |
|
Toch houdt een andere vorstelijke kwestie mij meer bezig. Vorige maand maakte de Britse premier Brown – wiens elektronisch patiëntendossier onlangs is gekraakt – namelijk bekend, dat hij een nieuwe poging wil gaan wagen om de opvolgingsregels bij het Britse koningshuis te herzien. Volgens de Act of Settlement van 1701 hebben in Engeland en aanverwante landen bij de troonopvolging de jongens immers nog steeds voorrang boven de meisjes. En bovendien mag een troonopvolger nog altijd niet katholiek zijn of zelfs maar huwen met iemand van die godsdienst. Eigenlijk is onze bloedeigen stadhouder Willem III wel een beetje schuldig aan die oude bepalingen, want die zijn ingevoerd toen hij ook koning van Engeland, Schotland en Ierland was geworden, maar kinderloos dreigde te sterven. Stel nu, dacht ik in een wel heel erg onbewaakt openblik, dat Gordon Brown behalve Elizabeth II ook alle landen van de Commonwealth of Nations over wist te halen tot een modernisering van de successiewetten. Zou hij dan niet tegelijkertijd ook een einde kunnen maken aan de discriminatie van koninklijke bastaards, zodat het Verenigd Koninkrijk met één grote hinkstapsprong een enorme voorsprong kon nemen op progressieve koninklijke landen als Zweden, Noorwegen, Nederland en België? Tenslotte heeft juist Engeland op dit punt vroeger al ervaring opgedaan, want toen Willem de Veroveraar in 1066 koning van Engeland werd, bleef hij zich ook zélf soms ronduit Willem de Bastaard noemen. Hij was toch geboren uit een onwettige verbintenis tussen de Normandische hertog Robert de Duivel en de leerlooiersdochter Herleva? Trouwens, ook de beroemde Queen Virgin Elizabeth I was vóór haar officiële troonsbestijging nog een tijdje een bastaard geweest als gevolg van een officiële verklaring van haar vader Hendrik VIII, die in een woedeaanval haar moeder Anna Boleyn had laten onthoofden. Door de eeuwen heen en ook in het recente verleden hebben vorstelijke personen vaak bastaards verwekt: een term die ook nog nog steeds in gebruik is als scheldnaam en schijnt terug te gaan op het Oudfranse woord voor pakzadel, omdat ezeldrijvers daar wel eens samen met een herbergiersdochter op sliepen als hun echtelijk bed even buiten handbereik was. Wat bij nader toezien opvalt, is echter dat het heel lang de gewoonste zaak van de wereld is geweest dat graven, hertogen, prinsen, koningen en keizers bastaardkinderen bezaten. Daar keek niemand echt van op en daar maakten zij ook zelf allerminst een geheim van. Dikwijls kregen dergelijke kinderen later ook een mooie maatschappelijke positie. In de loop van de tijd, toen ook vorstelijke huwelijken veel meer moesten gaan betekenen dan een belangengemeenschap en een kuise levenswijze in brede kring als een hoog ideaal was gaan gelden, werden koninklijke bastaards echter al meer en meer verdonkeremaand, met als gevolg dat zij in toenemende mate uitgroeiden tot een favoriet onderwerp van roddel en achterklap. Maar omdat het bij een erfelijke monarchie nu eenmaal per definitie louter en alleen gaat om het goed laten doorstromen van koninklijk bloed, zou Gordon Brown in de hele wereld de primus inter pares kunnen worden door bastaardkinderen niet langer uit te sluiten van de troon en juist dáárdoor de exclusieve positie van koningshuizen te versterken. In geval van twijfel is er altijd een DNA-test mogelijk, tenzij men een republiek toch een beter alternatief vindt. Ick Sing Afbeelding: Willem de Veroveraar op het Tapijt van Bayeux 
|
|
|
|
|
| |
Voor wie zich in het afgelopen jaar heeft verdiept in deel 5 van de reeks over de geheimen van de Oranjes en zich ook al heeft laten rondleiden langs de laatste rustplaatsen van de Oranjevorsten en zich eveneens een mening heeft gevormd over de huwelijksperikelen van Juliana en Bernhard, is er goed nieuws. April is meer dan ooit de Oranjeboekenmaand, meldde de Volkskrant onlangs, want in de komende tijd gaan er meer publicaties over onze ‘royalties’ verschijnen dan ooit tevoren. Kortheidshalve noem ik slechts een paar prikkelende titels: Juliana, een onderschatte vorstin; De vrouwen van Prins Bernhard; Impressies van een boeiend leven, prof. mr. Pieter van Vollenhoven; Máxima, de Argentijnse jaren; Willem Alexander, de biografie; Juliana, dierbare herinneringen bij haar honderdste geboortedag. Ja, de vragen die men bij de EO moet bedenken om vast te stellen wie de grootste royaltykenner van Nederland is, kunnen langzamerhand niet moeilijk genoeg zijn.