|
Dagboek van Jan Terlouw |
|
“De telefoon gaat. Een heer zegt met sombere stem: ‘En Jan Terlouw zal doodgaan’. Hij verbreekt de verbinding. Er bestaan geen mededelingen met een hoger waarheidsgehalte. Interessant blijft de vraag wat iemand beweegt om zo’n memento mori uit te zenden.” Hij laat bovenal blijken al tijdens zijn ministerschap boven (of beter: tussen) de partijen te staan. En dat was nodig bij tegenstrevers Joop den Uyl en Dries van Agt. “Het kabinet sterft als een trage, oude olifant, die dagen rondloopt om een geschikte plek te vinden. Formeel bestaan we nog.“ Maar Terlouw verwoordt ook de zwaarte van het ministerschap: “Aan het eind van de dag ben ik zo moe dat ik tegen een boom had willen rijden om eindeloos uit te kunnen rusten.” In zijn dagboek wijdt Terlouw ook een alinea aan een boek dat over hem verscheen, De onweerstaanbare opkomst van Jan Terlouw door journalist Paul van Engen. “De adder heeft nu een aantal uitspraken bij elkaar geschreven die gedeeltelijk wáár maar uit z’n verband gerukt zijn, en gedeeltelijk ook pure leugens zijn, en die in boekvorm gepubliceerd zonder ons erin te kennen.” “Het ergste is dat hij niet kan schrijven. Een mens is onweerstaanbaar, een opkomst is onstuitbaar. Zelfs de titel is geen Nederlands.” Jan Terlouw
|
|
|
|
|
| |
