|
De ondergang van een spion |
|
Cowell heeft voor zijn boek duidelijk veel onderzoek gedaan. Daarbij is hij zich terdege bewust van de gevaren die je ook als journalist kan lopen als je je verdiept in de Russische politieke en zakelijke wereld. Dit blijkt als hij als voetnoot aangeeft dat hij pas drinkt als zijn gesprekspartner al heeft gedronken. Deze gesprekspartner is dan wel Loegovoi, verdachte in de moord op Litvinenko. Dat de twee werelden, de politieke en zakelijke, zeer nauw verstrengeld zijn in het nieuwste Rusland is een van de onderwerpen die de auteur belicht. De auteur ‘gebruikt’ de zaak Litvinenko als leidraad om het Rusland van Poetin te doorgronden. Het onderzoek bestaat ondermeer uit interviews die hij met familie, collega’s, voor- en tegenstanders van Litvinenko voerde. Als lezer heb ik de gedachte dat Cowell selectiever had mogen zijn in de informatie die hij heeft opgenomen. Illustrerend hiervoor is de passage over de Rus Kovtoen die eind oktober 2006, enkele dagen voordat Litvinenko ziek werd, naar Hamburg vloog: “zijn voormalige schoonmoeder pikte hem in haar marineblauwe BMW stationcar op en reed hem naar Altona, de wijk waar zijn ex in een appartement woonde, in een gebouw met drie verdiepingen boven een kroeg en winkels aan een met kinderkopjes geplaveide zijstraat.” De schrijver ondervindt zelf ook de nutteloosheid van deze beschrijving, getuige het vervolg: “Hoe dan ook”(p. 323). Misschien zijn zulke tekstpassages bedoeld om de sfeer te verhogen. Ik ervaar het als ballast. Door de vele personen die worden beschreven en de ontwikkelingen die relaties en organisaties ondergaan, is het verhaal al ingewikkeld genoeg. Het achterwege laten van deze nutteloze beschrijvingen en quasiliteraire passages had mogelijk een dunner, maar overzichtelijker boek opgeleverd. Vuile handen van Poetin De ondergang van een spion, Het nieuwe Rusland en de dood van Alexander Litvinenko
|
|
|
|
|
| |