Poule A: topschutters van Uruguay

Historiën laat het wereldkampioenschap voetbal in Zuid-Afrika niet voorbij gaan! Reinout Hubbers beschrijft de indeling per poule, geeft korte historische terugblikken en voorspelt de uitkomst van de poulewedstrijden. In dit artikel poule A.

Bron: wikimedia

In Nederland spreekt natuurlijk vooral groep E tot de verbeelding, maar desondanks zullen stapels Nederlanders de verrichtingen in poule A met buitengewone interesse volgen. De reden: enkele bepalende spelers hebben een verleden -of misschien zelfs nog toekomst- in de Nederlandse Eredivisie.

Het voetbalelftal van Zuid-Afrika herbergt maar liefst twee spelers met een Nederlands tintje en beiden zijn oud-spelers van AFC Ajax. Op het middenveld speelt Steven Pienaar, die bij het Engelse Everton aardig is opgebloeid na een zwak jaar bij Borussia Dortmund. Onlangs rondde Pienaar zijn derde jaar bij Everton af. Hij begon zijn profcarriere bij Ajax Cape Town waar hij na twee jaar afscheid nam om zich te melden bij het echte Ajax. Daar speelde hij vijf seizoenen en won tweemaal de landstitel.

Aan het einde van het seizoen 2005-2006 maakte hij de overstap naar Dortmund, waar hij de Nederlandse coach Bert van Marwijk trof. Deze was ondanks zijn Feyenoord-verleden onder de indruk van de Zuid-Afrikaan en hoopte met hem als nummer 10 het verlies van de Tsjechische middenvelder Tomas Rosicky goed te maken. Helaas mislukte dat jammerlijk en Pienaar werd na één seizoen verhuurd aan Everton, wat een uitstekende keuze bleek. Zijn sterke spel van het afgelopen seizoen leverde hem de titel van Speler van het seizoen op, een hele eer.

En de vorm van Pienaar is gunstig voor Zuid-Afrika. Bondscoach Carlos Alberto Parreira zal de Afrikaanse voetballer die vijf seizoenen bij Ajax in de hoofdmacht speelde, vast en zeker veel inzetten. Met zijn 28 jaar is hij op een leeftijd waarop zijn fysieke gesteldheid, inzicht en ervaring nu moeten samenvloeien tot een belangrijke schakel op het Zuid-Afrikaanse middenveld.

Oorspronkelijk zat Benedict “Benny” McCarthy bij de Zuid-Afrikaanse selectie, maar door een seksschandaal waarbij hij en een doelman betrapt werden met twee vrouwen brak hij de gedragscode die Carlos Alberto Perreira had ingesteld. McCarthy en de doelman werden uit de selectie gezet. Vanwege zijn interessante geschiedenis blijft het oorspronkelijke verhaal hieronder staan.

Hoewel McCarthy maar twee seizoenen bij AFC Ajax speelde, wist hij wel eenmaal kampioen te worden. Bovendien had hij een prima doelpuntengemiddelde in de Eredivisie, met 20 goals in 35 wedstrijden. Helaas voor Ajax speelde hij relatief weinig wedstrijden per jaar met 16 en 19 wedstrijden in de seizoenen 1997-1998 en 1998-1999. Wellicht dat McCarthy daarom voor enkele miljoenen naar het warmere Spanje verkaste. Bij Celta de Vigo begon hij goed, maar zakte hij snel weg en werd halverwege zijn derde seizoen (2001-2002) zelfs verhuurd aan FC Porto. Daar hervond hij zijn scoringsdrang, maar maakte dat niet langer waar toen hij zich weer bij zijn Spaanse broodheer meldde. Gelukkig was men in Portugal reeds overtuigd van zijn kwaliteiten: Porto nam McCarthy over en in totaal speelde hij er drie jaar. Mede dankzij zijn inzet behaalde de ploeg van José Mourinho meteen de winst in de UEFA Champions League.

Misschien dat McCarthy iemand is die veel van variatie houdt of zijn enthousiasme snel kwijtraakt – wie zal het zeggen? Het feit blijft wel dat gedurende zijn loopbaan de nu 32-jarige spits in zijn debuutseizoen zijn beste gemiddelden liet aantekenen. Alleen bij Ajax was zijn tweede jaar net zo sterk als zijn eerste. Bij elke andere club vertonen zijn cijfers een dalende lijn. Eigenlijk presteerde Benni het afgelopen jaar uitermate zwak en het is allerminst zeker dat hij speeltijd gaat krijgen. Hij heeft de leeftijd misschien ook al wat tegen, want dertigplussers moeten gewoon een goede vorm vertonen willen ze niet door jonkies verdrongen worden.

Daarentegen is zijn staat van dienst in het nationale elftal goed. Na 62 interlands staat zijn teller op 28 treffers – een puik gemiddelde! Daarmee staat hij gelijk met Shaun Bartlett, de inmiddels gestopte spits die in 74 interlands Bafana Bafana vertegenwoordigde. Slechts één doelpunt is vereist om de nationale topscorertitel op te eisen en welk podium is mooier voor zo´n prestatie dan het naderende toernooi in eigen land? Sowieso moet McCarthy aannemen dat het gezien zijn leeftijd zijn allerlaatste grote toernooi zal worden. Als zijn recente prestaties zo doorzetten zal hij over twee jaar trouwens sowieso geen kandidaat meer zijn voor de nationale selectie. Zuid-Afrika heeft door allerlei schorsingen en een laat geaccepteerd lidmaatschap (vanwege de apartheid) bij de FIFA pas in 1998 een WK-deelname af kunnen dwingen. Voor McCarthy zou met een doelpunt tijdens dit toernooi de cirkel rond zijn: hij scoorde namelijk in 1998 ook al de allereerste WK-goal van Zuid-Afrika…

Ondertussen kunnen wij -en hijzelf- een dikke streep door het bovenstaande halen! Tsja, dan moet je maar wat zelfcontrole tonen hoor…

Met 10 wedstrijden voor FC Twente heeft Bernard Parker geen bijzonder grote bijdrage geleverd aan het kampioenschap van de Tukkers, maar dat zal hem een zorg zijn – hij is wel kampioen! De aanvallend ingestelde middenvelder bouwde in Afrika een prima reputatie op met 29 treffers in 116 wedstrijden, zodat hij zijn kunsten in Europa mocht vertonen. Bij Rode Ster Belgrado deed hij het redelijk, waarna hij bij FC Twente tekende. Daar zit wel een luchtje aan, want er wordt onderzocht of hij een dubbel contract heeft getekend – het zou hem een flinke schorsing van een half jaar kunnen bezorgen!

De grootste blikvanger van poule A speelt ook al bij Ajax, al is het niet bij Zuid-Afrika. Het gaat natuurlijk om de topschutter van de Eredivisie, Luis Suarez, die zich ten doel heeft gesteld de Uruguayaanse huid duur te verkopen. Het land heeft een grootse WK-geschiedenis door de allereerste editie van 1930 te winnen en in 1950 een achterstand in de finale tegen Brazilie om te buigen in een onverwachte 3-2 zege. Daarna behaalde het land nog twee maal de vierde plaats (1954 en 1970) maar viel toch vooral op door zesmaal kwalificatie mis te lopen. In de laatste 20 jaar werd er twee maal eerder meegedaan, maar verder dan een eerste (1990) en tweede (2002) ronde kwam het niet. Suarez zal daar verandering in willen brengen. Nederland kent hem als de bijzonder beweeglijke en technisch sterke spits die nu al vier jaar lang doeltreffend over de velden dendert, eerst voor Groningen en sinds 2007-2008 voor Ajax.

Bij de club uit het noorden liet hij al zijn talent zien, al bezoedelde hij dat geregeld met irritante trekjes: zeuren om kaarten, fopduiken en geklaag in het veld – het leverde hem vooral hoon en gele kaarten op. Eenmaal aangekomen bij Ajax liet hij merken dat hij zijn streken nog niet verleerd was…hij koketteerde er in 2009 zelfs opzichtig mee in een reclame voor hoorapparaten. Sommigen vonden het grappig, anderen vonden het schaamteloos pronken met nare karaktereigenschappen. Zelf zat hij er helemaal niet mee. Sterker nog, toen hem onlangs gevraagd werd naar dat gedrag reageerde hij geagiteerd: in Nederland moet alles mooi zijn, maar het gaat om het winnen en dan zijn al die trucjes geoorloofd. Hij wil zich er niet meer voor verantwoorden, terwijl hij in zijn eerste seizoen bij Ajax nog het voornemen had om beter te letten op zijn gedrag – niet in de laatste plaats om het aantal gele kaarten te reduceren!

Te vaak drijven zijn valpartijen de aandacht weg van zijn talent. Hij kan prachtige doelpunten scoren met vrije trappen, lange dribbels of behendige draaibewegingen. Het afgelopen jaar verbeterde hij zijn schotkracht, zodat hij nog gevaarlijker is geworden. En met succes, want met 35 treffers werd hij glansrijk topscorer van de Eredivisie, waarmee hij PSV-er Mateja Kezman als meest productieve buitenlander in één seizoen evenaarde. Sowieso beleefde hij zijn beste seizoen aller tijden: in alle officiële wedstrijden scoorde hij 49 keer in 48 wedstrijden!

Ajax-coach Martin Jol maakte Suarez aanvoerder en wellicht dat deze extra verantwoordelijkheid de productiviteit en effectiviteit van de Uruguayaan aanspoorde. Tijdens het hele seizoen was Jol vol lof over zijn aanvoerder en het bestuur van de Amsterdammers claimde zelfs dat Suarez een fenomenale waarde van 40 miljoen euro op de spelersmarkt vertegenwoordigde. Dat zal overdreven zijn, maar AFC Ajax heeft het financieel erg zwaar: de club zit diep in het rood en moest onlangs al geld lenen om de salarissen te kunnen betalen. Hoewel de club volhoudt dat de verkoop van Suarez alleen voor de hoofdprijs zal plaatsvinden, wordt daar door kenners sterk aan getwijfeld. Ajax zit in zulke geldnood dat een bod van 15 miljoen euro misschien zomaar geaccepteerd wordt. Wat dat betreft hoopt Ajax dat hun sterspeler op het aanstaande toernooi zal vlammen – het zal zijn marktwaarde omhoog stuwen! Helaas is de Uruguayaan in het nationale elftal nog niet zo op schot als in de Eredivisie waar hij al 84 doelpunten in 126 wedstrijden maakte. Met 13 treffers in 28 interlands is hij goed op weg, maar hij staat nogal in de schaduw van zijn collegaspits Diego Forlán.

En wie kan daar wat van zeggen? Forlán was de jongen die als 22-jarige wonderspits van de club Independiente in Argentinië (waar hij vijf jaar speelde en zeker de laatste drie seizoenen regelmatig het net vond) naar Manchester United toog om zijn voetbalkunsten in Europa te tonen. Helaas pakte die keus verkeerd uit. Met slechts 10 treffers in 63 competitiewedstrijden faalde hij jammerlijk. Hij verkoos een Spaans avontuur en bij de kersverse UEFA Cup winnaar Villareal bloeide hij direct op. Vaak functioneren Zuid-Amerikaanse spelers beter wanneer zij in Spanje spelen vergeleken met noordelijker gelegen Europese landen (vast vanwege het warmere klimaat en de gedeelde taal en cultuur) en Forlán liet de voetballerij versteld staan toen hij in zijn eerste seizoen fors uithaalde en met 25 treffers topscorer van de Primera Division werd. Bovendien mocht hij samen met Thierry Henry van Arsenal de Gouden Schoen voor de Europese Topscorer ophalen. Hoewel hij nog twee goede seizoenen draaide, behaalde hij niet meer het succes van zijn debuutjaar. In het seizoen 2007-2008 was Diego Forlán op de loonlijst van Atletico Madrid gekomen. In de drie jaar die hij daar tot nu toe speelde maakte hij zijn status van Europese topspits meer dan waar. In de competitie liep hij steevast meer dan één op twee, met als uitschieter zijn tweede seizoen toen hij met 32 goals zichzelf voor de tweede maal tot Spaans én Europees topscorer wist te kronen – ditmaal hoefde hij zijn trofee met niemand te delen. Over de laatste drie jaar scoorde hij in alle competities 86 maal in 153 wedstrijden. Imposante cijfers voor aanvallers die in Spanje spelen.

In de nationale ploeg loopt de teller minder hard op, met “slechts” 24 treffers in 62 wedstrijden. Desondanks is Forlán wellicht de gevaarlijkste spits van poule A en een grotere blikvanger dan Suarez. Dat hij in een bloedvorm steekt is te zien aan de twee doelpunten die hij intikte tijdens de Europa League finale tegen Fulham waarmee hij zijn club de 2-1 zege schonk. Het is jammer dat hij weinig andere topspelers om zich heen heeft, want zijn prijzenkast is nogal karig gevuld. De Europa League was pas zijn eerste prijs sinds 2004 en dat staat eigenlijk slecht in verhouding tot zijn onmiskenbare kwaliteiten.

Uruguayanen zijn momenteel populair in Nederland, want Ajax beschikt eveneens over het grote talent Nicolas Lodeiro. Dankzij de inmenging van Suarez kwam hij eerder dit jaar over van Nacional, nadat AZ Alkmaar tevergeefs naar zijn gunsten hengelde. Hij is vooral voor de toekomst gehaald. Zijn bijdrage aan het afgelopen seizoen bleef beperkt tot acht optredens, maar hij zit al wel bij de nationale ploeg en zou zomaar speelminuten kunnen krijgen in Zuid-Afrika.

Met Mexico kent deze poule nog een tweede deelnemer uit Amerika en wederom zijn enkele eredivisionisten present. De onttroonde landskampioen AZ Alkmaar levert Hector Moreno en PSV zet Frankisch “Maza” Rodriguez en Carlos Salcido op het vliegtuig naar Zuid-Afrika. Opvallend zijn alle Mexicanen in de Eredivisie verdedigers! Het is trouwens te hopen dat Moreno zijn wat al te harde overtredingen achterlaat, want het overschaduwt zijn tactische kwaliteiten. Carlos Salcido zal zich goed moeten laten zien, want intern bij PSV heet het dat trainer Fred Rutten klaar is met Salcido, die dan ook een matig seizoen draaide en eigenlijk zijn status als international nauwelijks waar maakte. Het begon al met een slechte terugspeelbal op keeper Isaksson in de thuiswedstrijd tegen Ajax (4-3) waardoor Luis Suarez de score kon openen en het eindigde met de knullige breedtepass die onderschept werd door Mounir el Hamdaoui die prompt de gelijkmaker in de uitwedstrijd tegen AZ Alkmaar (1-1). Met een directe strafwissel door de geïrriteerde Rutten kwam het seizoen tot een abrupt einde voor de Mexicaan.

De laatste Mexicaan deed het wat dat betreft beter. Dit jaar veroverde hij een basisplaats in het elftal van Fred Rutten, onder meer door de plotse terugval van Dirk Marcellis, die “Maza” vorig jaar nog uit de basis hield. Hij draaide dit jaar een degelijk seizoen zoals het er nu naar uitziet wil PSV deze Mexicaan wél graag terughebben na het toernooi!

De voorspelling van Historië n.nl

Frankrijk is op papier de sterkste van deze poule ondanks dat de Franse voorhoede niet over zulke goalgetters beschikt als bijvoorbeeld Uruguay. Er is echter flink wat gedonder in de Franse selectie. De coach, Raymond Domenech, heeft al jarenlang een conflict met David Trezeguet. De spits van Juventus was ooit de gevierde man met zijn golden goal in de finale van Euro 2000, maar kende de laatste twee seizoenen zijn slechtste periode in Turijn, wat zijn afscheid bespoedigde: hij zal een andere club gaan zoeken. Desondanks willen veel Fransen Trezegol terug in het elftal – er is namelijk geen echte topscorer in het team van Domenech nu is gebleken dat Thierry Henry een groot gedeelte van zijn scorend vermogen bij Arsenal heeft achtergelaten. Dat de Franse coach spelers selecteert op basis van hun sterrenbeeld en veel ruziet met talentvolle spelers wordt hem niet in dank afgenomen. Ondertussen lijkt Frankrijk zelden meer op de ploeg die in 1998 en 2000 met goed spel titels won. Sterker nog, ondanks de finaleplaats van 2006 viel Frankrijk de laatste jaren meer op door de barragewedstrijden die er nodig waren om het eindtoernooi 2010 te bereiken: een zeer discutabele handsbal van Thierry Henry redde Les Bleues. De wereld sprak er schande van…

Poule A is sowieso moeilijk te voorspellen, vanwege de aanwezigheid van gastland Zuid-Afrika. Gastlanden willen nog wel eens extra voordeel hebben van thuisfluitende scheidsrechters. Bovendien is het gastland als enige verzekerd van een meerderheid van fans op de tribune tijdens de wedstrijden. Puur voetbalkundig is Zuid-Afrika waarschijnlijk de minste ploeg uit deze poule, maar onder zulke omstandigheden zou het onzekere Frankrijk zomaar kunnen sneuvelen. Mexico lijkt als outsider te worden beschouwd. Normaliter speelt Mexico verzorgd voetbal, maar eerlijk gezegd mist het topspelers die op de Europese velden furore hebben gemaakt. De Mexicanen die in Europa spelen zijn voornamelijk verdedigers, met Rafael Marquez van Barcelona als bekendste ster. De meeste middenvelders en aanvallers zijn afkomstig van Mexicaanse clubs. De knappe winst op Italië in de vriendschappelijke wedstrijd vlak voor het WK toont echter aan dat Mexico onder omstandigheden wel dominant kan voetballen. Het is daarentegen tekenend dat Mexico nog steeds grotendeels afhankelijk is van een spits die al 37 jaar is! Bovendien was Blanco al een keer of twee als international gestopt. Kortom, Mexico zit dunnetjes in de scorende spitsen. Dat is een risico, vergeleken met Uruguay bijvoorbeeld. Naast de eerder geroemde spitsen kan Uruguay bogen op spelers uit alle linies die hun brood voornamelijk in Europa verdienen. En dan natuurlijk met name in Spanje en Italië. Vaak zijn dat niet de absolute topclubs, maar deze spelers zijn ervaren in zowel de Amerikaanse als de Europese speelstijlen, wat slechts een handvol Mexicanen kunnen claimen. Desondanks is de verwachting dat Frankrijk roemloos ten onder zal gaan aan intern gerommel en een gebrek aan scorend vermogen doordat er of ongetalenteerde of half-versleten aanvallers geselecteerd zijn. Mexico vermaakt vriend en vijand, maar zal met een klein verschil onder Zuid-Afrika eindigen, zodat het gastland de tweede ronde bereikt.

De voorspelling:

1 Uruguay

2 Zuid-Afrika

3 Mexico

4 Frankrijk

Geef een reactie

Historiën Twitter
Schrijf je in voor TOEN!