Poule B: wie stopt Messi?

Historiën laat het wereldkampioenschap voetbal in Zuid-Afrika niet voorbij gaan! Reinout Hubbers beschrijft de indeling per poule, geeft korte historische terugblikken en voorspelt de uitkomst van de poulewedstrijden. In dit artikel poule B.

Bron: wikimedia

De titel poneert meteen de hamvraag die deze poule in zijn greep houdt. Lionel Messi heeft een superseizoen achter de rug. Zowel cijfermatig en gevoelsmatig is hij momenteel de beste voetballer ter wereld. De tegenstanders van Argentinië zijn gewaarschuwd en worstelen stuk voor stuk met het lastige vraagstuk. Terecht! Met Zuid-Korea, Griekenland en Nigeria lijkt Argentinië op voorhand al de poulewinnaar en zullen Nigeria en Griekenland bepalen wie als tweede eindigt. Voor de kansen van Zuid-Korea geeft niemand een stuiver…

Argentinië – smaakmaker op voorhand

 

De potentie van dit team is enorm en dat mag best even onder een vergrootglas. Gezien de aanvallende capaciteiten blijft Argentinië topfavoriet in deze poule. Dat kan zelfs de mallotige bondscoach Diego Maradona niet verhinderen. Hij is een ordinaire kwajongen die alles en iedereen schoffeert met zijn clowneske gedrag, rare buikschuivers, ordinaire beledigingen en rare beloften om poedelnaakt door de straten te rennen bij titelwinst! Zijn nieuwe methode om interviews te ontlopen is kinderlijk eenvoudig en uiterst effectief: hij rijdt gewoon over de journalisten heen!

Hij beschikt ontegenzeglijk over zulk goed aanvallend materiaal dat er veel verwacht mag worden. Naast Messi zijn Gonzalo Higuaín (Real Madrid), Carlos Tévez (Manchester City), Sergio “Kun” Agü ero (Atletico Madrid) Diego Milito (Internazionale) en oude vos Martin Palermo (Boca Juniors) vertegenwoordigd. Het zijn in ieder geval stuk voor stuk grootheden in de aanval die zichzelf allemaal -op Palermo na dan natuurlijk- bij Europese topclubs waar hebben gemaakt. Eigenlijk is het zonde dat ze allemaal de Argentijnse nationaliteit hebben – zo zullen we automatisch verstoken blijven van de kunsten van enkele van deze sterspelers.

Higuaín heeft twee goede seizoenen achter de rug in de spits bij Real Madrid. Het afgelopen seizoen scoorde hij 27 keer naast Cristiano Ronaldo, terwijl hij pas 22 jaar is. Zijn scoringsdriften van de laatste jaren hebben zijn gemiddelde opgekrikt tot een vrijwel perfecte één op twee. Jammer dat er geen prijzen werden gewonnen, maar het ontketende Barcelona was net drie punten sterker, terwijl de nationale en Europese bekertoernooien veel te vroeg eindigden. Pas sinds kort wordt Higuaín vast opgeroepen voor het nationale elftal. Gek genoeg zag Maradona hem lange tijd over het hoofd, maar zijn prestaties werden alleen maar beter en de kritiek op Maradona´s selectiebeleid inzake de jongeling zo hevig, dat de bondscoach moest zwichten. In zijn vijf interlands scoorde hij pas twee maal, maar beide goals waren van kritiek belang.

De in Engeland spelende Tévez heeft als voordeel dat hij met zijn lengte en kracht een echte aanvalsleider kan zijn. Hij is een echte centrumspits die na een weifelend begin bij West Ham United en Manchester United uitgerekend bij aartsrivaal Manchester City tot volle wasdom is gekomen. Daarvoor baarde hij vooral opzien door als Argentijn in Brazilie te gaan spelen, waar zelfs Brazilianen zijn talent onderkenden. Niet voor niets werd hij in de periode 2003-2005 drie maal op rij Zuid-Amerikaans voetballer van het jaar! Zijn prijzenkast is ook al aardig gevuld, met een gouden Olympische medaille (2004) en een Champions League (2007-2008).

Juist op de Europese velden hebben Agü ero en Milito onlangs flink van zich doen spreken. Eerstgenoemde was een ware plaaggeest voor de Engelse club Fulham in de Europa League finale van enkele weken geleden. Als komende en goed voetballende aanvaller rondom diepste spits Diego Forlán (uit Uruguay, zie poule A) bleek hij moeilijk te verdedigen. Geen verrassende ontwikkeling natuurlijk, want op dat moment was hij al een gearriveerde speler: Olympisch goud (2008), Argentijns voetballer van het jaar (2009), Europees voetballer van het jaar onder 21 (2009) en tweemaal wereldkampioen -waarvan één keer als beste speler en topschutter- met het nationale elftal onder 20 jaar (2005 en 2007, met Messi natuurlijk). Niemand zal van Sergio Agü ero kunnen beweren dat hij extra speelminuten krijgt omdat hij een relatie heeft met een dochter van de bondscoach – zijn kwaliteiten voorkomen zulke boze beweringen.

Bij de flamboyante jeugdige aanvallers steekt Diego Milito wat schril af. Met zijn 31 jaar is hij nog niet de oudste in de aanval, want Martin Palermo wordt in november alweer 37. Desondanks doet hij pas 12 jaar aan professioneel voetbal en vergeleken met de andere toptalenten van de nationale selectie, is hij een laatbloeier. Maar bloeien deed hij de afgelopen seizoenen. Hij valt vooral op door uitstekende doelpuntengemiddelden: 166 competitietreffers in 370 wedstrijden. Hij speelde eerst vijf verdienstelijke jaren bij Racing Club in Argentinië (34 goals in 137 wedstrijden), alvorens voor het in de Serie B spelende Genoa uit te komen. De 33 goals in 59 wedstrijden daar waren een voorbode van latere tijden. Na twee jaren zette hij zijn loopbaan noodgedwongen voort bij het Spaanse Real Zaragoza, omdat Genoa door omkopingsschandalen naar de Serie C1 werd gedegradeerd. Met zijn broer Gabriel achter zich scoorde Diego er lustig op los in Spanje (53 in 108 wedstrijden). De afgelopen twee seizoenen speelde hij weer in de Serie A. Zijn oude club Genoa was weer op het hoogste podium actief en Diego bewandelde nu de omgekeerde weg: Real Zaragoza degradeerde en hij vertrok na drie jaar afwezigheid naar Genoa. Na een succesvol jaar (24 goals) mocht hij het bij Internazionale laten zien. Daar was Samuel Eto´o de gevierde aankoop in de spits, maar bleek het Milito te zijn die zich moeiteloos aanpaste aan het niveau. Waar de Kameroense krachtpatser op 12 goals bleef steken, was het Milito die er 24 maakte. In vrijwel elk seizoen werd hij clubtopscorer maar nooit liga-topscorer. Tweemaal was hij daar dichtbij, maar Ruud van Nistelrooij en Zlatan Ibrahimovic zaten hem dwars. Het afgelopen seizoen was meteen het beste uit de carrière van Milito. Met zijn goals schonk hij Internazionale de landstitel, de Coppa Italia (zijn winnende goal) en ook nog de EUFA Champions League waarbij hij persoonlijk Bayern Mü nchen twee keer deed huiveren. Zijn goals waren zo belangrijk dat de waardering voor zijn kwaliteiten met sprongen vooruit is gegaan. Vóór dit seizoen werd hij vaak niet als topspits gezien ondanks zijn puike gemiddelden. Met slechts 4 goals in 20 wedstrijden is zijn inbreng in het Argentijnse elftal nog beperkt gebleven, maar wellicht dat hij na dit superjaar met meer status naar Zuid-Afrika afreist.

Dat Martin Palermo bij de selectie zit is voor veel kenners onbegrijpelijk. Met zijn leeftijd mag hij gerust de nestor van de groep worden genoemd. Bovendien waren zijn jaren in Europa de minst productieve van zijn loopbaan, zodat hij bij lange na niet zo gelouterd is als zijn collega-aanvallers. Pas terug bij Boca Juniors begon hij weer flink te scoren. Anno 2010 is hij clubtopscorer aller tijden met meer dan 220 goals in alle competities. Hij valt vooral op door zijn kopkracht, bizarre goals en rare gedrag. Zo scoorde hij ooit een kopgoal van 40 meter afstand, bleef hij met gescheurde kruisbanden op het veld staan om eerst een jubileumgoal te scoren en schonk hij zijn club Boca de wereldbeker door twee goals tegen Real Madrid te maken (2000, 2-1 uitslag). Dat deze veteraan alsnog naar een WK afreist is eigenlijk te gek voor woorden, maar sinds zijn beslissende (buitenspel)goal in de kwalificatiewedstrijd tegen Peru is hij welhaast heilig. In totaal heeft hij trouwens pas 9 interlands gespeeld (5 treffers) en de wedstrijden of de blessures moeten wel héél raar lopen wil Palermo überhaupt speelminuten krijgen.

Sterker nog: uit het voorgaande wordt duidelijk dat het enige probleem van Maradona in de voorste linie in de mogelijkheid zit dat alle ego´s van de heren topspitsen ze in de weg gaat zitten. Ze werken misschien teveel voor zichzelf en te weinig voor het team. Van Tévez bijvoorbeeld is bekend dat hij de bal niet zomaar afspeelt. Dat Lionel Messi ondanks zijn ongekende talenten in het nationale elftal nog lang niet hetzelfde kan brengen als bij zijn club, komt onder andere doordat er teveel kapiteins op het schip zijn… Of Maradona de geschikte man is om al die ego´s met en voor elkaar te laten spelen, moet nog blijken – het zal in grote mate het succes van Argentinië bepalen. Bovendien kampt hij met nog meer moeilijkheden: de wedstrijdkalender. De zeer gewilde internationals van Argentinie spelen per jaar een absurd aantal interlands. Meerdere selectiespelers haalden de finales van Europese toernooien en dat vreet aan je gestel. ZO is vlak voor het WK bekend geworden dat Messi aan vermoeidheid lijdt. Zal hij wel in staat zijn te schitteren? Zijn Milito en Agü ero ook te moe?

Alleen op het middenveld is de bondscoach wat karig bedeeld met creatieve spelverdelers, al is dat wel zijn eigen schuld, aangezien hij Juan Roman Riquelme van zich vervreemdde. Laatstgenoemde gaat niet mee naar het WK, terwijl juist zijn kwaliteiten -een steekpass, iemand vrij voor de goal zetten, afgemeten voorzetten, gevaarlijke vrije trappen- op het middenveld bijzonder gewenst zijn. Hij is een echte spelverdeler, waar Messi meer een valse buitenspeler is met een vrije rol die zichzelf constant naar binnen dribbelt. Maar iemand moet Messi toch die bal in de voeten of diepte spelen… Maradona slaagde er al in om tientallen spelers op te roepen, maar deed onlangs weer de wenkbrauwen fronsen toen hij openlijk overwoog om Ariel Ortega mee te nemen. De sluwe vos van weleer zou op zijn 36e nog even het Argentijnse elftal op sleeptouw moeten nemen. Kennelijk had zelfs Maradona door dat zijn team creativiteit ontbeert, al was hij uiteindelijk zo verstandig om Ortega niet te selecteren.

Over de verdediging zal Maradona zich minder zorgen maken. Gabriel Heinze, Martín Demichelis en Wálter Samuel zijn solide verdedigers die bij Europese topclubs hun status waar maken.

De voorspelling van Historiën.nl

 

Tegen serieuzere tegenstanders zouden de Zuid-Amerikanen in de problemen kunnen komen, maar in deze poule mag dat simpelweg niet. Het altijd sympathieke Zuid-Korea is ongetwijfeld een enthousiast team met aardig meevoetballende spelers, maar het mist echte sterren en omdat er zo weinig spelers Europees gelouterd zijn, zal het ondersneeuwen tegen de sluw verdedigende Grieken, de aanvallend overweldigende Argentijnen en de brutere kracht van de Nigerianen. In 2002 kon Hiddink met zijn unieke pakket van eigenschappen het team en de hele natie achter zich verenigen en tot een ongekend hoogtepunt stuwen. Met behulp van zijn tactische genie en de “medewerking” van imponeerbare arbiters kon hij de Zuid-Koreanen lang op de been houden tegen de lepe topteams uit Europa. Ditmaal is er geen coach als Hiddink. Misschien dat Zuid-Korea met stug verdedigen -Spanje ondervond het onlangs in een krappe zege op de Aziaten- en een bevlieging van Ji-Sung Park nog een puntje sprokkelt, maar de groepsfase overleven is vrijwel onmogelijk..

Tussen Griekenland en Nigeria rijst de volgende vraag: kan Griekenland tactisch excelleren om de betere klasse van de Afrikanen te overwinnen? De Nigerianen lijken een sterker middenveld en aanval te hebben, maar de Grieken hebben in Euro 2004 aangetoond goed te kunnen verdedigen. De Duitse oefenmeester Otto Rehhagel had er een ijzeren discipline ingestampt. Helaas liepen de twee volgende campagnes slecht voor zijn ploeg: het WK van 2006 werd niet eens gehaald en op het EK 2008 verloor Griekenland als titelverdediger alle wedstrijden. Nigeria heeft de bovenhand op papier, omdat het meerdere sterren heeft en vooral meer spelers uit Europese subtopclubs plus een enkele topclub kan selecteren. Van de Grieken spelen er weinig in het buitenland. Eigenlijk vallen in de aanval nog steeds Angelos Charisteas en Theofanis Gekas op. Beide spelers doen het aardig bij Duitse clubs – een echte Europese topper kent Griekenland niet.

Het grootste geluk van Griekenland is dat Zuid-Korea zo mogelijk nog zwakker is. Slechts zes spelers hebben Europese ervaring…

De voorspelling:

1 Argentinie

2 Nigeria

3 Griekenland

4 Zuid-Korea

Oude bekenden

 

Deze poule herbergt wederom een aantal spelers dat eerder in de Eredivisie te bewonderen was. Eén speler voetbalt nog steeds bij een Nederlandse club: Ayodele Adeleye van Sparta. Het is trouwens de vraag of hij daar volgend jaar nog speelt. Hij schijnt transfervrij te zijn en kan met een paar leuke wedstrijden op het WK zomaar naar een betere club vertrekken. Bijna elke club is nu een verbetering nu Sparta Rotterdam naar de Jupiler League gedegradeerd is. Het verbaast vriend en vijand dat deze knaap naar Zuid-Afrika mag, terwijl hij in de Eredivisie niets kon doen om de vrije val van de trotse Rotterdamse club te stoppen. Met 22 jaar mag hij nog het voordeel van de twijfel hebben voor de toekomst, maar een basisplaats op het WK zal er niet inzitten. Overigens is Adeleye niet de enige met een Sparta-historie op het WK. Said Kaita die nu voor het Russische Alaniya Vladikavkaz speelt, speelde ooit vier seizoenen in dienst van de Rotterdammers. Hij kwam tot slechts 22 wedstrijden en het is misschien nog vreemder dat de bondscoach Lars Lagerbeck deze knaap meeneemt dan Adeleye. Na zijn vertrek uit Nederland speelde hij bij AS Monaco, Kuban Krasnodar en Vladikavkaz in totaal slechts 26 wedstrijden. Met 48 wedstrijden in zes seizoenen is zijn uitverkiezing een regelrecht raadsel!

Bij Nigeria is John Obi Mikel de echte ster. De speler van Chelsea is de bekendste in de selectie. Hij staat niet altijd in de Londense basis natuurlijk, wat niet zo gek is gezien de concurrentie van Mickael Essië n en Frank Lampard. Gezien zijn leeftijd van 22 zullen we vast nog veel van hem horen, maar dit toernooi gaat wegens een kwestuur aan hem voorbij. Veel Ajax-fans zullen liever Nwankwo Kanu verwelkomen. Ondertussen staat hij nogal in de schaduw van eerdergenoemde Mikel, maar zijn verleden is groots – zeker in Amsterdam. Bij AFC Ajax werd de lange slungelig ogende maar technisch goed bewegende Nigeriaan als diepe spits ingezet als alternatief voor Patrick Kluivert. Zijn 25 competitietreffers in 54 wedstrijden bij Ajax waren een indicatie van zijn kunnen. Hij behoorde tot het succesvolle Ajax dat in 1995 de Champions League won en een jaar later de finale verloor van Juventus. Kort daarop leidde Kanu het Nigeriaanse Olympische elftal naar de zege in Atlanta 1996. Dat alles leverde hem de titel Afrikaans voetballer van het jaar op. In 1999 werd hij andermaal verkozen tot Afrika´s beste. Een transfer naar Internazionale leek een logische volgende stap na Ajax. Helaas werd er een probleem geconstateerd met een hartklep, waardoor Kanu tot slechts 12 wedstrijden kwam in twee seizoenen (en een beetje) voordat hij door de Franse trainer van Arsenal, Arsène Wenger naar Londen werd gehaald. Daar hervond hij het plezier in voetballen en hoewel hij minder trefzeker was dan voor zijn gezondheidsproblemen, speelde hij wel veel wedstrijden. Uiteindelijk wilde hij niet langer tweede, derde of vierde keus zijn bij Arsenal. West Bromwich Albion haalde hem na vijf seizoenen Arsenal op; hij zou er twee seizoenen spelen alvorens vier seizoenen bij Portsmouth vol te maken. Met zijn winnende doelpunt in de FA Cup finale tegen Cardiff City van 2008 beleefde hij toch een mooi hoogtepunt bij Pompey. Het valt op dat hij weinig meer scoort, maar zijn kwaliteiten moeten meer in het aanvallende spel worden gezocht dan in het afmaken. Wat dat betreft zou de 74-voudig international (13 goals) zomaar wat speelminuten kunnen oprakelen in poule B. De Ajax-fans zullen daar zeker van genieten.

Supporters van zowel Ajax als Feyenoord zullen minder enthousiast zijn over hun oudspeler die wellicht voor Griekenland in actie zal komen. Angelos Charisteas ontketende een rel toen hij overstapte van Ajax naar artsrivaal Feyenoord. Bij de Amsterdammers had hij na twee jaar te weinig krediet opgebouwd om te concurreren met Klaas-Jan Huntelaar, Markus Rosenberg, en Ryan Babel. Bij Feyenoord speelde hij een redelijk seizoen -hij scoorde zelfs tegen Ajax- maar kon niet overtuigen en vertrok. Het Legioen kon hem zijn recente Ajax-verleden niet zomaar vergeven – daarvoor zijn buitengewone prestaties nodig. Hoewel hij beide clubs niet echt mislukte, overtuigde hij te weinig. De Griekse international (83 wedstrijden, 24 goals) is een speler die vooral goed is in de punt van de aanval, als balvaste of kaatsende spits. Zijn scorend vermogen is niet bijzonder goed (hij loopt ongeveer 1 op 4), maar desondanks heeft hij wel een paar fraaie goals gemaakt. Het absolute hoogtepunt in zijn loopbaan was het winnen van de Europese Kampioenschap van 2004. Hij scoorde in de finale nota bene de winnende treffer tegen Portugal (zijn derde van het toernooi) waarna hij overladen werd met egards. Deze lijn heeft hij nooit kunnen voortzetten in zijn clubcarrière. De laatste twee seizoenen waren niet bijzonder noemenswaardig, zodat Charisteas de basisplaats in de punt van de aanval wellicht aan de makkelijker scorende Theofanis Gekas van Eintracht Frankfurt moet maken.

Met Georgios Samaras heeft Griekenland nog een speler die ooit in de Eredivisie actief was. Bij Heerenveen liet hij wel veel talent zien, maar werd desondanks nooit onomstreden. Dat zou hem de rest van zijn loopbaan blijven achtervolgen. Bij Manchester City en Celtic werkte hij keihard, maar scoorde te weinig. Alleen in zijn laatste twee seizoenen (Celtic) haalde hij weer eens dubbele cijfers. Desalniettemin is hij Grieks international. Zijn gebrek aan goals spelen hem daar eveneens parten met slechts 3 treffers in 19 wedstrijden.

Er zijn niet veel Aziatische spelers die in de Eredivisie succesvol waren, maar twee Zuid-Koreaanse spelers zijn daar -uiteindelijk- wel in geslaagd. Het gaat om Ji-Sung Park en Young-Pyo Lee, beiden van PSV Eindhoven. Laatstgenoemde speelde als linksachter, terwijl Park juist als aanvallende middenvelder speelde. Soms speelde Park wel eens linkermiddenvelder, zodat de linkerkant van PSV geheel Koreaans was. Beide spelers wisten in hun eerste anderhalve seizoen niet te overtuigen, mede door blessures maar zeer zeker ook door heimwee. Ze waren met veel bombarie naar Eindhoven gehaald om onder Guus Hiddink te spelen. Commercieel zou het PSV bepaald geen windeieren leggen, want met de beide internationals en de voormalige succescoach van het Zuid-Koreaanse elftal was Eindhoven -en Philips- opeens bijzonder bekend in Zuid-Korea. Pas laat kwamen beide heren op gang, maar veroverden toen ook een basisplaats. Na drie seizoenen vertrok Park naar Manchester United waar hij nu al vijf jaar speelt. Natuurlijk heeft hij niet altijd een basisplaats, maar bij zo´n topteam is dat geen schande en Park heeft natuurlijk wel veel prijzen kunnen winnen met de Engelse club. De international wil nog wel eens belangrijke doelpunten scoren en mag als de gevaarlijkste speler van Zuid-Korea beschouwd worden.

Ietsjes na het vertrek van Park volgde Lee hem naar Engeland, waar Tottenham Hotspur wachtte. Saillant detail: PSV versloeg Tottenham Hotspur met Lee in de EUFA Cup (2008). In Londen kon hij slechts het eerste jaar overtuigen. De twee daaropvolgende seizoenen wilde het niet zo vlotten en koos hij voor een Duits avontuur bij Borussia Dortmund. In Duitsland speelde hij slechts 18 wedstrijden en aan het einde van het afgelopen seizoen tekende de 33-jarige een contract bij Al-Hilal in Saoedi-Arabië. Young-Pyo Lee scoorde nauwelijks, maar in Eindhoven was zijn enige goal wel van uitstekende waarde: het was de eerste treffer in een 2-0 thuiszege op Ajax.

Dat Sergio Romero van AZ Alkmaar naar een WK gaat en daar zelfs mag hopen op speelminuten is toch wel vreemd te noemen. Natuurlijk heeft de 23-jarige doelman een prima verleden, met een gewonnen WK voor ploegen tot 20 jaar (2007), een gouden Olympische medaille (2008) en een reeks van 950 minuten zonder tegentreffer in de Eredivisie (2008-2009). Toch heerst er echter wat onzekerheid. Zijn prestaties waren het laatste jaar beduidend minder dan het kampioensjaar ervoor. Wellicht dat Maradona over te weinig andere talentvolle keepers beschikt.

Geef een reactie

Historiën Twitter
Schrijf je in voor TOEN!