Poule C – maakt Engeland het waar?

Historiën laat het wereldkampioenschap voetbal in Zuid-Afrika niet voorbij gaan! Reinout Hubbers beschrijft de indeling per poule, geeft korte historische terugblikken en voorspelt de uitkomst van de poulewedstrijden. In dit artikel poule C.

Bron: wikimedia

Natuurlijk is Engeland de gedoodverfde favoriet. Engeland wordt zelfs met Brazilië en Spanje tot de drie kansrijkste ploegen gerekend. Het zal eerst moeten afrekenen met Algerije, Slovenië en de Verenigde Staten, wat geen al te groot probleem mag zijn. De grootste vraag is wie zich als tweede achter Engeland plaatst?

De uitdagers

Guus Hiddink wordt nog wel eens Guus Geluk genoemd, vanwege zijn gave om een team door toernooien heen te loodsen. Toen hij bondscoach werd van Rusland verraste hij vriend en vijand door samen met Kroatië Engeland van deelname aan het EK 2008 te houden. Aldaar stuntte hij opnieuw door na verlenging Nederland in de kwartfinale met 3-1 naar huis te sturen. De halve finale bleek het eindstation, maar de Russen hadden mooi spel vertoond en de toekomst zag er weer uitstekend uit. Hoe anders is het nu twee jaar later. In een barrage moest het grote Rusland van de grote Guus Geluk afrekenen met Slovenië – de hele wereld verwachtte wat iedereen altijd verwacht van Hiddink. Helaas voor hem werd zijn Rusland na een 2-1 thuiszege uit op een 1-0 nederlaag getrakteerd. De verrassing van 2008 haalde het WK niet eens…

En de Slovenen verdienden hun deelname dubbel en dwars. Tijdens de WK-kwalificatie gaven ze thuis slechts twee punten weg (0-0 tegen Tsjechië, een ander land dat de afgelopen jaren goed speelde maar nu niet op het WK is) en hoewel ze weinig scoorden, konden ze bogen op een solide defensie. De weinig tegentreffers zijn voor een groot deel te danken aan de beste en bekendste speler in de selectie: de keeper Samir Handanovic. Voor de rest bestaat het team uit voetbalnomaden die in allerlei landen de kost verdienen – waaronder Nederland. De Slovenen spelen gedisciplineerd voetbal, maar het is de vraag of ze collectief sterk genoeg zijn om met name Algerije en de Verenigde Staten van het lijf te houden. Tegen Engeland verliezen mag, maar juist in zulke wedstrijden willen kleinere voetballanden zonder sterren zich nog wel eens profileren. Desondanks moeten we niet te veel verwachten: als je doelman de beste speler is, wie zet dan de lijnen uit op het middenveld en wie schiet dan de goals erin? Maximaal tweede ronde is het oordeel!

Algerije zit ongeveer in hetzelfde schuitje als Slovenië. Via een barragewedstrijd moesten de Noord-Afrikanen deelname afdwingen. Tegen de absolute grootmacht van Afrika, Egypte, werd het over twee wedstrijden gelijk, waarna een duel op neutrale bodem een 1-0 overwinning opleverde. Het was een soort sportieve revanche voor de slechte wijze waarop het nationale team in Egypte ontvangen was. Supportersrellen, een bekogelde spelersbus en zelfs gewonde internationals ontsierden deze episode in het Noord-Afrikaanse voetbal.

Vroeger was Algerije een team dat vooral spelers uit de eigen competities selecteerde, maar tegenwoordig spelen ook de internationals van dit land in allerhande landen – zelfs Schotland en Bulgarije. Dat sommige spelers niet eens in Algerije geboren of opgegroeid zijn, komt de selectie eerlijk gezegd wel ten goede. Vooral uit Frankrijk breken nog wel eens voetballers van Algerijnse komaf door. De Franse competitie levert uiteindelijk 7 van de 23 internationals.

De prestaties van het team zijn moeilijk te wegen. De enige hoofdprijs dateert alweer van 1990 toen de African Nations Cup gewonnen werd en het is voor het eerst sinds 1986 dat Algerije een WK-team afvaardigt. De kansen op overleven lijken kleiner dan die van Slovenië. Het Oost-Europese land heeft als voordeel dat ze een uiterst sterk collectief vormen en een duidelijke voetbalvisie hebben die naar de kwaliteiten van hun spelers is gericht. De Noord-Afrikanen zullen ongetwijfeld proberen “continentaals” te spelen, met veel passen en een verzorgde opbouw. Het is de verwachting dat Algerije af en toe fraaie staaltjes techniek laat zien, maar dat het toch ten onder zal gaan in deze groep. Dat alle doelmannen uit Algerije zelf komen zou nog wel eens de achilleshiel kunnen betekenen. Bovendien mist Algerije een koele afmaker. Alleen Rafik Saï fi heeft een redelijk scorend vermogen met 15 goals in 47 interlands. Voor de rest zijn de aanvallers weinig scorende figuren uit de Griekse en Italiaanse competities, waar ze vaak bankzitter zijn. Wellicht dat bondscoach Rabah Saâ dane daarom slechts drie aanvallers selecteerde en negen middenvelders – mogen we dadelijk veel opkomende aanvallende middenvelders verwachten? Middenvelders met een individuele actie?

Velen zouden op voorhand de Verenigde Staten als nummer twee in deze poule tippen. Dat is echter helemaal niet zo vanzelfsprekend, want de VS kwamen maar zelden voorbij de eerste ronde. In 2002 viel het team op met een onverwachte zege op Portugal, waarna de kwartfinale de beste prestatie sinds 1930 (halve finale) werd. Amerikanen zijn sportmensen pur sang, maar met voetbal lopen ze nog steeds decennia achter. De huidige competitie is prima opgezet, maar het haalt het mondiale niveau nog lang niet. Anno nu moeten Amerikanen nog steeds de Atlantische Oceaan over om te proeven van het echte werk. Dat wil overigens niet zeggen dat er in eigen land geen talent is of dat spelers zonder Europese ervaring geen bijdrage kunnen leveren. Zo is Landon Donovan in Europa geen toegevoegde waarde gebleken, maar heeft hij in Amerika en vooral in het nationale elftal wél de heldenstatus bereikt: hij werd driemaal Amerikaans voetballer van het jaar en werd vijf maal op rij verkozen tot de beste speler van de VS. Met 42 goals in 123 interlands is hij de schotvaardigste Amerikaan in de WK-selectie. Het grote voordeel van de VS is dat er veel internationale wedstrijden worden gespeeld, zodat de coach vaak met zijn team kan oefenen en zijn visie kan overbrengen. Niet voor niets hebben de Amerikaanse spelers gemiddeld een enorm aantal interlands achter zich. Wat dat betreft zijn ze waarschijnlijk het team met de meeste ervaring. Team USA is sinds de vervanging van coach Bruce Arena voor Bob Bradley aan een sterke reeks bezig, wat tot uiting kwam in de goede kwalificatie.

De voorspelling van Historië n.nl

Natuurlijk gaat Engeland de groepswinst opeisen! Met zoveel talent mag dat geen probleem zijn, zelfs als ze bijvoorbeeld tegen Slovenië gelijkspelen. De gedisciplineerde Slovenen zijn wat Historië n.nl de gevaarlijkste uitdagers. De topsportmentaliteit van de VS zal de doorslag geven tegen Algerije:

1 Engeland

2 Slovenië

3 Verenigde Staten

4 Algerije

Eredivisionisten

In poule C zijn natuurlijk weer enkele Eredivisiespelers vertegenwoordigd. Opvallend genoeg levert onze vaderlandse competitie maar liefst drie spelers van Slovenië. De blikvanger daarvan is Tim Matavz, de jonge spits die bij FC Groningen een ijzersterk seizoen draaide en daardoor alsnog mee mag naar Zuid-Afrika. Heel Nederland hoopt deze razendsnelle en doelgerichte knaap in de groepsfase te zien schitteren. Het afgelopen jaar brak hij door met zijn 13 goals in 32 wedstrijden. Daarmee verdiende de 21-jarige een plek in de WK-selectie, terwijl hij tot nog toe alleen jeugdinterlands speelde. Matavz scoorde in 12 verschillende wedstrijden. Hij is dus niet iemand die je een hattrick voorschotelt, maar zijn goals leverden Groningen veel punten op. Zijn snelle en gedreven spel was een lust voor het oog.

Bij Vitesse Arnhem hebben ze ook een Sloveen onder contract: Dalibor Stevanovic. In eigen land was hij een grote jongen die vervolgens in Spanje totaal mislukte. Hij speelde slechts 28 wedstrijden in een periode van een paar seizoenen waar hij eerder opviel door zijn vele clubwissels. Eind vorig seizoen streek hij neer in Arnhem waar hij dit jaar een redelijke 23 wedstrijden speelde, met 3 goals. Deze speler heeft echt wel kwaliteiten, maar hij redde het niet in een serieuzere competitie en het geeft toch te denken dat hij desondanks international is.

Eén van de Sloveense doelmannen is speler van Sparta. Daarmee is Sparta leverancier van drie WK-gangers (ook nog twee Nigerianen – zie poule B)! Een bijzondere prestatie voor de degradant. Helaas kon de keeper na 32 reguliere wedstrijden niet verhinderen dat zijn club roemloos ten onder ging in de nacompetitie. Het was overigens zijn eerste volledige seizoen in het buitenland na twaalf jaar bij NK Celje, met tussendoor een mislukt avontuur bij Slavia Praag.

Met 94 interlands is DaMarcus Beasley één van de meest ervaren jongens op het WK, en zeker van Team USA. Toen PSV hem in 2004 naar Eindhoven haalde, was Beasley al een gevestigde naam in de Amerikaanse competities en jeugdelftallen. Hij zou Arjen Robben moeten vervangen, maar dat liep toch wat anders. Uiteindelijk diende Beasley de helft van zijn vierjarige contract bij PSV uit alvorens hij aan Manchester City werd verhuurd. Als flankspeler was Beasley snel en dreigend, maar het rendement was aan de lage kant. In de Eredivisie kwam hij tot 10 goals in 56 wedstrijden en voor zijn kwaliteiten was dat te weinig. In de Champions League scoorde hij relatief vaker en was hij cruciaal in het bereiken van de halve finale in het jaar 2004-2005, waar AC Milan over twee wedstrijden op uitdoelpunten te sterk was. In Engeland werd de neergaande lijn van zijn tweede PSV-seizoen voortgezet, waarna hij zijn heil zocht bij Glasgow Rangers. Zijn vorm vertoont sindsdien nogal wat pieken en dalen. Hij werd in het Amerikaanse elftal zelfs een keer als linksachter ingezet – een carrièrewissel? Het komt natuurlijk vaker voor dat buitenspelers een linie zakken. De laatste keer dat Beasley bijzonder opviel, was toen zijn auto door een brandbom in vlammen op ging! Hopelijk kan hij op het WK voor ander vuur zorgen.

De bondscoach neemt zijn zoon mee, maar Michael Bradley heeft zijn selectie echt niet te danken aan zijn familieband. Hij ging op recordvroege leeftijd naar Heerenveen, waar hij twee seizoenen speelde. In zijn eerste jaar bleek hij een bruikbare speler. Het jaar daarop speelde hij centraal op het middenveld en toen werd hij een sensatie in de Eredivisie. Met zijn diepgang zorgde hij voor veel dreiging en groeide hij uit tot één van de weinige middenvelders die 15 competitiegoals in een seizoen scoorde. Het is dat Daniel Pranjic later ook zo gemakkelijk scoorde op het middenveld van Heerenveen, want anders zou de naam Bradley nog vaker in de mond worden genomen in Friesland. Als international is hij onbetwist. Hij start meestal in de basis en pikt zijn goaltjes mee. In 2009 kreeg hij een extra zware schorsing nadat hij tegen Spanje (verrassende 2-0 winst op de Europees Kampioen van 2008) door scheidsrechter Jorge Larrionda van het veld werd gestuurd en hij na de wedstrijd de scheidsrechter onheus zou hebben bejegend.

Engeland – een wereldelftal in wording?

De laatste competitierondes in de Premier League stonden in het teken van Wayne Rooney. De aanvaller van Manchester United is dit seizoen uitgegroeid tot een topspits van formaat. Hij was bij bijzonder veel doelpunten betrokken en brak al zijn persoonlijke goalrecords: 34 goals in 44 wedstrijden. Manchester United met Rooney is een veel gevaarlijker team dan zonder. De afhankelijkheid van “Roonaldo” wordt onderkend door Sir Alex Ferguson die heeft aangedrongen op een extra topspits. Van de Bulgaarse spits Berbatov kun je technische staaltjes verwachten, maar te weinig beslissende goals. Juist in de fase dat United zonder Rooney kwam te staan, trok Chelsea de landstitel definitief naar zich toe.

In het Engelse elftal speelt hij doorgaans met Jermaine Defoe van Tottenham Hotspur. Daarna wordt de spoeling al wat dunner, want de twee andere aanvallers, Peter Crouch en Emile Heskey zijn teveel hetzelfde type, ouder en bovendien minder productief ondanks dat Crouch voor Engeland opvallend doeltreffend is (21 in 38 wedstrijden) dan voor zijn clubs. Zij komen het beste tot hun recht als ze als targetman spelen – Rooney kan alle typen voetbal… Vooral over de keuze voor Emile Heskey zal Capello zich nog wel eens achter de oren krabben. Een onzelfzuchtige spits die hard werkt is fijn om erbij te hebben, maar Heskey was wel degene die tijdens een oefenpartijtje collega Rio Ferdinand zo blesseerde dat de aanvoerder van het Engelse elftal niet mee kan naar Zuid-Afrika. En Ferdinand is véél belangrijker dan Heskey natuurlijk…

Met een sterk middenveld, een prima verdediging, een fitte Rooney en een tactisch slimme coach maakt Engeland beslist een kans op de wereldtitel. Maar de voortekenen zijn dus nog niet allemaal even gunstig…

Geef een reactie

Historiën Twitter
Schrijf je in voor TOEN!