Poule D – Duitsland: geen twijfel

Historiën laat het wereldkampioenschap voetbal in Zuid-Afrika niet voorbij gaan! Reinout Hubbers beschrijft de indeling per poule, geeft korte historische terugblikken en voorspelt de uitkomst van de poulewedstrijden. In dit artikel poule D.

Van Persie. Bron: Wikimedia

Tsja, behalve als Duitsland bij Brazilie, Italie, Engeland of Argentinie wordt ingedeeld, twijfelt er natuurlijk niemand aan of ze de tweede ronde zullen bereiken. Duitsers zijn traditioneel ijzersterk op grote toernooien en daar hebben ze lang niet altijd een wereldelftal of flitsend voetbal voor nodig. Het snelle oordeel luidt: Duitsland gaat door…maar wie nog meer?

De teams: Duitsland
 

 

Sinds bondscoach Lö w de touwtjes in handen nam, is het Duitse elftal zienderogen beter gaan spelen. Het spel is wat sneller, het team is wat verjongd zonder de puike kern aan te tasten en er zijn meer spelers met creativiteit. Het team wilde in vroegere jaren aanvallend nog wel eens op vedetten als Effenberg, Basler of Ballack steunen, maar nu zijn er meer jongens die een beslissende pass of actie in huis hebben. Denk bijvoorbeeld aan Mesut Ö zil, Toni Kroos, Thomas Mü ller en Piotr Trochowski. Wat dat betreft is het wegvallen van de geblesseerde Michael Ballack nog niet meteen het einde, maar het ontbreken van zijn vrije trappen, harde schoten en vele goals (42 in 98 interlands) zullen het optimisme van veel Duitsers bijna net zo hard doen dalen als de plotselinge hamstringkwetsuur van Arjen Robben in Nederland deed. Wie herinnert zich niet die schitterende vrije trap waarmee Ballack Oostenrijk uit het laatste EK kegelde?

In de spits is het ietwat tobben geblazen vanwege de vorm die sommige aanvallers het hele seizoen vertoond hebben. Twee Bayern Mü nchen aanvallers kwamen zeer moeizaam op gang. De nieuwe coach Louis van Gaal was niet direct onder de indruk van aankoop Mario Gomez die daardoor vaak als invaller gebruikt werd. Hij was nu eenmaal te duur om helemaal niet in te zetten. Desondanks kon hij nog 14 goals in 45 wedstrijden noteren. De vorm van Miroslav Klose was nog erger. Hij raakte geblesseerd en in de tussentijd bleek de andere aankoop Ivica Olic een uitstekende en doeltreffende vervanger. Pas laat kon Klose zich weer in beeld spelen. Het seizoen eindigde voor hem teleurstellend met slechts 6 goals in 38 wedstrijden. Het vertrouwen in hem is echter groot en met 48 doelpunten in 96 interlands heeft hij wel wat krediet. De echte smet op zowel Klose als Gomez is dat zij voor de nationale ploeg tezamen in 2010 slechts één keer het net konden vinden! Na de groepsfase kan het scorende vermogen het Duitse team parten gaan spelen, maar het zal de groepswinst tegen deze tegenstanders niet in gevaar brengen.

Zoals altijd zijn sommige achterhoedespelers nogal statisch. Dat hoeft geen probleem te zijn, want onze oosterburen kunnen als geen ander defensieve zwakheden compenseren met discipline en werklust.

Australië – Pim is geen Guus
 

 

Nadat Guus Hiddink Australië naar een verdienstelijke tweede ronde had geleid, wilde de Australische voetbalbond graag een Nederlandse opvolger. De Nederlandse voetbalvisie sprak de Australiërs erg aan. Dick Advocaat was kandidaat voor de functie, maar koos voor een bak poen bij het Russische Zenit Sint-Petersburg, zodat de positie uiteindelijk naar Pim Verbeek ging. Verbeek had Hiddink al eerder opgevolgd als coach van Zuid-Korea.

Onder de nieuwe Nederlandse coach deed Australië het zowaar beter dan onder Hiddink: Verbeek slaagde erin om zich direct voor Zuid-Afrika te plaatsen, terwijl Hiddink in 2006 een spannende barrage tegen Uruguay moest doorstaan alvorens de tickets te kunnen boeken. Eenmaal op het toernooi zal blijken of Verbeek een betere tacticus is dan zijn voorganger. De verwachting is dat Pim niet zo´n goed niveau uit zijn team zal persen als Hiddink vier jaar geleden. Dat is een boude stelling want ten opzichte van toen is het team in kwaliteit toegenomen. De bekendste vedetten Schwarzer, Cahill, Emerton en Kewell waren er toen al bij en zouden nu het stevige geraamte van het team moeten vormen, terwijl er wat jonge gasten in opkomst zijn. Het team is dus wel beter, maar is de coach even goed in zijn tactische keuzes? Zou dit Australië ook een land als Italië onder de duim kunnen houden? Verontrustend is dat Harry Kewell al langere tijd weer eens geblesseerd is en dat hij in de eerste wedstrijd hooguit een half uur mee kan doen.

Servie – een “Nederlands” getinte aanval
 

 

Het klinkt wat arrogant, maar de Serven hebben een betere aanval op papier dan Australië en Ghana. Dat komt onder andere doordat Marko Pantelic (Ajax) en Danko Lazovic (ex-PSV) geselecteerd zijn. Een andere spits, Milan Jovanovic, stond twee maal in de belangstelling van PSV, maar helaas konden andere clubs meer geld ophoesten. Geen van de aanvallers van Servië steekt er echt bovenuit qua doelpuntenproductie, maar afgezien van Pantelic die met 6 uit 32 de slechtste balans heeft, lopen ze wel ongeveer één op drie in de nationale ploeg. Bovendien hebben ze tezamen veel voetballend vermogen. Zo is het afgelopen seizoen gebleken dat Lazovic als rechtsbuiten prima functioneerde bij PSV. Het ging ten koste van zijn eigen doelkansen, maar het aanvalsspel van de Eindhovenaren ging er wel degelijk op vooruit. Het leidde tevens tot een lucratieve transfer naar Rusland. Pantelic blijft een trage speler en het is opvallend dat hij tijdens interlands ver van zijn gebruikelijke goede scoringsgemiddelde blijft. Desondanks is hij nuttig in de punt van de aanval vanwege zijn balvastheid, inzicht en kaatsend vermogen.

Het middenveld en vooral de verdediging is waarschijnlijk waar de grootste sterren gezocht moeten worden. Zeker de verdediging bestaat uit jongens die bij Europese topclubs zoals Manchester United en Chelsea spelen, of bij subtoppers als Borussia Dortmund, Udinese en Lazio. De opvallendste man is Nemanja Vidic die alweer vijf seizoenen voor sir Alex Ferguson de kastanjes uit het vuur moet halen. Op het middenveld is Dejan Stankovic van Internazionale de absolute koning. Als creatieve middenvelder zorgt hij wel dat de aanvallers genoeg kansen krijgen. Stankovic is nu al vijf jaar op rij kampioen van Italië geweest en heeft ook nog eens net de Champions League en de beker gewonnen. Het is precies dit soort ervaring waarover Servië meer kan beschikken dan concurrenten Ghana en Australië. Het team was in ieder geval één puntje te sterk voor het zwalkende Frankrijk tijdens de kwalificatieronde, waardoor de Fransen zelfs een handsbal nodig hadden om de barragewedstrijden tegen de Ieren te winnen. Onlangs raakte het land wel in een crisis met slechte resultaten tegen Polen (0-0) en een blamerende nederlaag tegen Nieuw Zeeland (0-1), waarna de voorhoede er van langs kreeg. Met de reactie dat er wel “gescoord zal worden als het erom gaat” en de goede kwalificatieronde mogen we toch wat verwachten van deze Oost-Europeanen. De oefenwedstrijd tegen Kameroen werd dan weer doelpuntrijk gewonnen met 4-3.

Ghana – de spits van NAC?
 

 

Tsja, je snapt het eigenlijk niet, maar één van de aanvallers van Ghana speelt al jarenlang in de Eredivisie. Dat een spits die in Nederland redelijk presteert goed genoeg is om naar een WK te gaan, zegt heel veel over Ghana. Niets ten nadele van Matthew Amoah die zoals gezegd goed en betrouwbaar is voor zijn club NAC Breda, maar internationaal heeft hij nog weinig potten gebroken. Zijn “buitenlandse” avontuur in Dortmund leverde weinig wedstrijden en al helemaal geen doelpunten op. Het is dat Amoah voor Ghana ondanks alles nog 12 keer scoorde in 31 wedstrijden waaronder enkele belangrijke kwalificatiedoelpunten… Waarschijnlijk zal Asamoah Gyan (Stade Rennes) in de basis staan – met 20 goals uit 32 wedstrijden is hij de trefzekerste speler van de Zwarte Sterren.

Op zich heeft Ghana geen onaardig elftal met enkele echte vedetten zoals Gyan en aanvoerder Stephen Appiah van Bologna. De allergrootste ster is er helaas niet bij: Mickael Essië n van Chelsea maakte kort voor het WK bekend dat zijn knieblessure zijn deelname dwarsboomt. Die aderlating zal zo´n effect hebben dat Ghana op het middenveld wat te kort komt.

De voorspelling van Historië n.nl
 

 

1 Duitsland

2 Servië

3 Australië

4 Ghana

Over Duitsland maakt niemand zich zorgen tot de knock-outfase. Het verschil tussen Australië en Ghana zal niet zo heel groot zijn en in de eindstand kunnen deze zomaar van plaats wisselen. Beide landen missen belangrijke spelers: Ghana doet het zonder Essien en Kewell van Australië is niet direct wedstrijdfit – altijd een risico in een team dat weinig aanvallers heeft. Vermoedelijk is de continentale ploeg Servië wat sterker dan de gehavende Ghanese en Australische selecties.

De Eredivisie: broedplaats van creatief en aanvallend talent
 

 

Maar liefst negen spelers hebben een verleden in Nederland. Vijf daarvan komen uit voor Australië, twee voor Servië en twee voor Ghana.

Over Matthew Amoah is al het een en ander gezegd. Hij is prima in de Eredivisie en als NAC Breda de financiën rond kan krijgen, kan het met Amoah nog voor het linkerrijtje spelen, maar kennelijk zijn er te weinig betere Ghanese spitsen dan Amoah. Het zou leuk zijn als hij een uitstekend toernooi draait, maar het zou wel zeer verrassend zijn. Ach, hij zou niet de eerste buitenlandse speler van NAC zijn die op een WK scoort…in 1994 pakte Earnest Stewart nog een doelpuntje tegen Columbia mee!

De andere Ghanees die op speeltijd mag rekenen is Quincy Owusu Abeyie. Hij speelde nooit in de Nederlandse divisies, maar is hier wel geboren en heeft acht jeugdinterlands op zijn naam (3 goals) waarmee hij de blikvanger werd van Oranje tijdens het FIFA WK voor jeugdteams onder 21 jaar. Hij staat bekend om zijn onnavolgbare bewegingen. Helaas wist hij bij zijn clubs zelden een hoog niveau te halen: een 24-jarige flankspeler die nog steeds geen 100 competitiewedstrijden heeft gespeeld – daar is iets mee… Wat dat betreft is zijn selectie ook vreemd. Tot nog toe betaalde hij het wel terug, door in de laatste oefeninterland van Ghana, tegen Letland, de enige treffer te maken. Hij zou zomaar eens de troefkaart van bondscoach Milovan Rajevac kunnen worden.

Ajax had graag Marko Pantelic voor nog een jaar aan zich willen binden. De Servische centrumspits wilde echter een meerjarig contract. Dat is van zijn kant te begrijpen: in september wordt hij 32 en hij wil een contract waarmee hij zijn loopbaan kan afsluiten. Hij heeft natuurlijk al heel veel gezworven. Recentelijk is bekend geworden dat Pantelic Ajax zal verlaten. De wedstrijden in Zuid-Afrika zal hij benutten om zich zoveel mogelijk in de kijker te spelen, want hij is transfervrij en kan een flinke financiële klapper maken indien er een fatsoenlijke club voorbij komt. Dat hij transfervrij is, komt doordat Ajax hem afgelopen seizoen voor één jaar onder contract nam. Pantelic was toen ook al transfervrij. Ondanks uitstekende cijfers bij Ajax (16 goals in 25 wedstrijden) gaan de clubs uit elkaar vanwege de looneisen van Pantelic. Ajax kan de bedragen die de Serviër alleszins redelijk vindt voor zijn diensten simpelweg niet betalen op dit moment. De club zit te diep in de financiële zorgen. Bovendien is Marko getergd door de vele kritiek die er in Nederland op hem neerdaalde. Onder andere Johan Derksen uitte regelmatig ferme kritiek op de centrumspits die te traag is om Ajax naar een hoger niveau te tillen. Hij vond dat andere spitsen in het goed draaiende aanvalsspel van Ajax ook wel 16 keer zouden scoren. Pantelic moet het inderdaad hebben van zijn techniek en inzicht, want sprintduels winnen kan hij niet – hij is een zeer statische voetballer. Over zijn hele loopbaan heeft hij een aardige moyenne opgebouwd, behalve bij de nationale ploeg. De hoofdrolspeler zelf vond alle kritiek uit Nederland maar vreemd, want hij was toch die topspits die Hertha BSC zo goed gediend had? Hij was toch international? Hij vond zelfs dat Ajax de titel verspeeld had in de tijd dat Pantelic nog niet meedeed…

De andere aanvaller van Servië die in Nederland speelde, is Danko Lazovic. Enkele maanden geleden sloot hij een lang verblijf in Nederland af door te transfereren naar het Russische Zenit Sint-Petersburg. De transfersom was tegen de vijf miljoen euro aan en voor zo´n bedrag mocht hij direct vertrekken – waarschijnlijk met een strik eromheen! Nog maar een half jaar geleden was Lazovic echt niet zoveel geld waard: hij stond bekend als een lastige jongen die vervelend was in wedstrijden, kaarten aannaaide, fopduiken maakte en in de eigen spelersgroep ook lastig kon zijn en zelfs een vooraanstaande rol speelde in het vertrek van trainer Huub Stevens in het seizoen 2008-2009. Pas onder de nieuwe trainer Fred Rutten werd Lazovic een nuttige teamspeler. Als rechtsbuiten kwam hij minder tot scoren, maar zijn waarde voor het team steeg disproportioneel. Juist in deze functie werd hij opeens door de Russen opgekocht. Dat was toch wel verrassend en zeker de verdienste van Fred Rutten, die er natuurlijk helemaal niet blij mee was dat hij weer een aanvaller (na de verslaafde Jonathan reis) kwijtraakte. PSV raakte daarna de grip op de titelrace kwijt en het vertrek van Lazovic werd daarin cruciaal genoemd omdat hij “toch dat beetje extra gif bracht”.

Lazovic kwam in het seizoen 2003-2004 naar Feyenoord. Hij was afkomstig van Partizan Belgrado, waar hij drie jaar speelde en een goed laatste seizoen kende. In Rotterdam hoopte men eindelijk een nieuwe sterkhouder op de nummer 9 positie te hebben gevonden, maar dat liep anders af: Lazovic deed zijn best, maar scoorde simpelweg veel te weinig. Het Legioen raakte teleurgesteld en de Serviër werd verhuurd voor een jaar waarna hij definitief weg moest bij de Rotterdammers. In Arnhem zag de technische staf van Vitesse wel wat in de nog steeds jonge spits. Vitesse nam Lazovic over en verkocht hem een jaar later -na 22 goals in 39 wedstrijden in alle competities- aan PSV. Daar maakte hij de status die hij Vitesse had verworven niet waar. In Arnhem was het systeem veelal rondom hem gebouwd, terwijl er in Eindhoven meer van zijn eigen inbreng werd verwacht. Zijn doelpuntenproductie bleek ietwat teleurstellend, maar het eerste jaar leverde nog wel een kampioenschap op. In zijn tweede jaar viel hij eigenlijk vooral negatief op, totdat Fred Rutten hem omvormde tot een teamspeler.

De supporters van Feyenoord zullen betere herinneringen bewaren aan Brett Emerton. Deze Australische rechtermiddenvelder annex rechterbuitenspeler, kwam in augustus 2000 naar Rotterdam. Hoewel hij niet heel veel scoorde, maakte zijn spel wel indruk op het Legioen. Hij was onderdeel van het succesvolle Feyenoord dat in 2002 de UEFA Cup won, al mocht Emerton wegens een schorsing in de finale tegen Borussia Dortmund niet meespelen. Desondanks was hij zodoende opgevallen dat hij werd verkozen tot Oceanisch voetballer van het jaar. De meeste Australische spelers willen het liefst in Engeland spelen en Emerton was geen uitzondering. Na Feyenoord meldde Blackburn Rovers zich. Ondertussen speelt hij alweer zeven seizoenen onafgebroken bij die club, waar hij een goede reputatie geniet. Als international heeft zij zichzelf al vaak bewezen met belangrijke goals en voorzetten. Op het WK van 2006 speelde hij alle groepswedstrijden, maar werd in de laatste partij met twee gele kaarten van het veld gestuurd zodat hij niet mee kon doen in de tweede ronde tegen Italië. Die wedstrijd ging uiteindelijk onterecht verloren…

Sommige Australiërs spenderen het merendeel van hun voetballeven bij Nederlandse clubs. Daartoe behoort Brett Holman, de aanvallende middenvelder van AZ Alkmaar. Hij kwam in 2002 naar Feyenoord maar in tegenstelling tot Brett Emerton werd hij geen vaste waarde. Sterker nog, hij werd nooit opgesteld door Feyenoord, maar juist uitgeleend aan satellietclub Excelsior. Daar presteerde Holman naar behoren, met 42 goals in 142 wedstrijden. Feyenoord zag het nog steeds niet in hem zitten, maar hij kreeg een kans van Mario Been, de voormalige trainer van Excelsior en toentertijd hoofdcoach van NEC Nijmegen, om zijn kunsten in Nijmegen te vertonen. Holman speelde twee goede seizoenen in Nijmeegse dienst (2006-2008) waar hij met 15 goals in 61 wedstrijden één van de gevaarlijkste spelers was. Bovendien viel hij op met sterk aanvallend spel, waar de Nijmegenaren nog wel eens om verlegen zaten. Het leverde hem een miljoenentransfer op naar het AZ van Louis van Gaal. Holman kwam op het juiste moment binnen. Het jaar ervoor was AZ de weg helemaal kwijt geweest. Niemand kon het verklaren, maar de club draaide een draak van een seizoen en in plaats van een strijd om de landstitel, werd het vooral een strijd om het vertrouwen te behouden. Dit jaar zou er revanche moeten komen… Met onder andere nieuwe aankoop Holman ging het in het seizoen 2008-2009 wél goed: AZ werd eindelijk kampioen en Holman had daar een bescheiden bijdrage van 16 wedstrijden en één goal aan geleverd. Van Gaal gebruikte hem vaak als wisselspeler. Gelukkig voor Holman verliep het afgelopen seizoen beter met meer wedstrijden, meer goals en vooral betere optredens onder coach Dick Advocaat.

Nog zo’n figuur die de Nederlandse velden door en door kent is Jason Culina. Hij kwam in 2000 naar Ajax, maar bleef in zijn vier jaar daar steken op drie wedstrijden voor de Amsterdammers. Wel werd hij uitgeleend aan het Belgische Germinal Beerschot en het Achterhoekse De Graafschap. Zijn prestaties daar waren goed genoeg voor een transfer naar FC Twente. Bij de tukkers groeide hij uit tot een degelijke middenvelder die aanvallend zijn steentje bijdroeg. Na een seizoen met 31 wedstrijden en 11 goals meldde PSV zich voor hem. Het seizoen 2005-2006 was al een paar wedstrijden bezig toen de transfer naar Eindhoven werd afgerond. Hoewel hij bij Twente opviel door zijn aanvallende kunde, speelde hij bij PSV vooral als verdedigend ingestelde speler. Hij speelde zelfs een tijdje als rechtsachter. Dientengevolge scoorde hij in vier jaar bij PSV minder dan in zijn ene volledige seizoen bij Twente! Het legde hem bepaald geen windeieren hoor, want PSV werd drie keer op rij kampioen met Culina in de ploeg. Alleen in zijn laatste jaar moest Culina zich tevreden stellen met de Johan Cruijff schaal, omdat AZ er met de titel vandoor ging. Hij was niet altijd basisspeler, maar werd geroemd om zij instelling – hij zeurde niet als hij er naast stond of op een andere positie moest spelen. Culina vertrok naar Australië – hij wilde een nieuwe uitdaging hebben en wilde vooral als sterspeler terugkeren naar het land om het niveau op te krikken.

In de nationale ploeg is Culina een vaste waarde die op meerdere plaatsen uit de voeten kan.

David Carney en Luke Wilkshire zijn de laatste twee Australische spelers die genoemd moeten worden. Hun inbreng in Nederland was tot nog toe aanzienlijk kleiner dan de andere jongens die al beschreven zijn. David Carney debuteerde het afgelopen jaar voor FC Twente , maar kwam als linksachter niet verder dan 8 wedstrijden. Ondanks zijn leeftijd van 26 heeft hij al zeven clubs achter zijn naam staan. Zijn beste periode kende hij bij Sydney FC en het Engelse Sheffield United. Toen hij daar weg moest, werd hij uitgeleend aan Norwich City. Ietwat later werd hij definitief verkocht aan Twente. Voor Australie speelt hij sinds 2006, maar is niet altijd basisspeler.

De loopbaan van Luke Wilkshire ontwikkelde zich tot nog toe beter dan die van Carney. Hij doorliep allerlei jeugdinstituten, maar maakte zijn clubdebuut voor het Engelse Middlesbrough, waar hij nooit doorbrak. Hij besloot bij het veel lager geklasseerde Bristol City te gaan spelen, zodat hij eindelijk een vaste waarde kon worden. Zijn prestaties daar zorgden voor een uitnodiging van Guus Hiddink. Wilkshire speelde prima op het WK van 2006, waarna FC Twente andere clubs aftroefde met een driejarig contract. Na twee solide seizoenen werd hij alweer doorverkocht aan het Russiche Dynamo Moskou – hoeveel miljoen dat opleverde is nooit helemaal duidelijk geworden, maar iedereen in Nederland vond het maar vreemd dat een Russische club zoveel geld wilde uittrekken voor een rechtsachter/verdedigende middenvelder van FC Twente. Prima deal voor de Tukkers! Voor de nationale ploeg speelde hij al meer dan 40 wedstrijden.

Geef een reactie

Historiën Twitter
Schrijf je in voor TOEN!