Poule E – begin gouden campagne?

Historiën laat het wereldkampioenschap voetbal in Zuid-Afrika niet voorbij gaan! Reinout Hubbers beschrijft de indeling per poule, geeft korte historische terugblikken en voorspelt de uitkomst van de poulewedstrijden. In dit artikel poule E.

Bron: wikimedia

In de vijfde groep vinden we ons eigen Oranje terug! Bovendien zijn er veel bekende jongens bij Denemarken, de eerste tegenstander op dit toernooi. Met Japan en Kameroen als laatste deelnemers weet heel Nederland het zeker: Oranje overleeft de groepsfase en is zelfs favoriet na Spanje, Engeland en Brazilië.

Is dat terecht?

De voorspelling van Historiën.nl

De vraag of het terecht is dat Oranje geacht wordt de poule te overleven kan met een volmondig “ja” worden beantwoord. De volgende eindstand lijkt waarschijnlijk:

1 Nederland

2 Kameroen

3 Denemarken

4 Japan

Voor de kansen van Japan geeft niemand in Europa een cent. In het Aziatische land zelf overigens wel. Sterker nog, daar rekent men op grootse daden…de coach heeft zelfs een halve finale beloofd! Pardon? In de werkelijkheid is Japan een voetballand dat het -net als veel Aziatische landen- moet hebben van een sterk collectief, een groot loopvermogen en de wil om vuil werk voor elkaar op te knappen. Dat zal Japan allemaal best bezitten, maar ze ontberen desondanks nog steeds iets wat Nederland bijvoorbeeld wel in grote mate heeft: aanvallend creatief talent dat een wedstrijd kan beslissen met een pass of een individuele actie. Het niveau van de Japanners klimt langzaam omhoog maar het zal nog tijden duren eer het land aanspraak mag maken op een halve finale tijdens de Wereldkampioenschappen! De enige Japanner die als creatief brein kan fungeren is Keisuke Honda, die niet geheel toevallig enkele jaren in Nederland speelde. Of hij het team kan redden van de verpletterende druk om met Japan een halve finale te halen moet nog bewezen worden. Om hem heen staan toch vrijwel uitsluitend voetballers uit de eigen J-League – er zijn weinig Japanse spelers die in Europa erg succesvol zijn.

Vooralsnog verliep de voorbereiding uitermate desastreus voor bondscoach Takeshi Okada. Het team leed vier nederlagen WK-gangers Servië, Zuid-Korea, Engeland en Ivoorkust en wist alleen Zimbabwe op 0-0 te houden.

Kortom, Japan is in rep en roer. Er is geen rust, de druk is immens en het talent schiet tekort. Daarom is Japan gedoemd laatste te worden in deze groep.

Denemarken en Kameroen zijn betere voetballanden en mogen niet zomaar afgeschreven worden. Desalniettemin kampen beide landen met problemen die de Nederlandse vooruitzichten alleen maar verbetert.

En het begon nog wel zo goed voor Denemarken, want tijdens de kwalificatieronde lieten ze beter geachte landen als Portugal en Zweden achter zich. Het goed spelende Denemarken pakte brutaal de 2-3 winst in Portugal. Van Zweden werd zelfs twee keer met 1-0 gewonnen en dat terwijl Denemarken niet kan beschikken over zo´n wereldspits als Zlatan Ibrahimovic. Door de nijverheid van de Denen is de beste Zweedse voetballer aller tijden niet op dit eindtoernooi – deze klap deed Ibrahimovic overigens twijfelen over zijn interlandloopbaan.

Van dat Deense vertrouwen is het een en ander weggeëbd. Onlangs werd verloren van Zuid-Afrika (0-1) in een wedstrijd waarin het normaal gesproken minder getalenteerde Bafana Bafana beduidend beter was. De hoogte zou de Denen parten hebben gespeeld. Erger is de blessuregolf die de Deense selectie teistert. Voor Nicklas Bendtner -de snelle jongen die als vleugelaanvaller, spits en counterspits ingezet kan worden- komt de wedstrijd tegen Nederland sowieso te vroeg. Hij kampt met een liesblessure. Collegaspits Jon Dahl Tomasson is ook niet pijnvrij; misschien laat hij Nederland en de kans om tegen Feyenoorder en ploeggenoot Giovanni van Bronckhorst te spelen ook schieten. Dat zou een aderlating zijn, want Tomasson is de man met de meeste goals in de Deense selectie: met 51 treffers heeft hij nog maar twee goals nodig om zelf de absolute topscorer van zijn land te worden. Er zijn nog meer blessures maar deze twee aanvallers zijn uiteraard cruciaal, want Denemarken zit al krap in de spitsen. Een geheel fitte ploeg zou direct goed genoeg zijn om met Kameroen de tweede plaats te betwisten, want het team bestaat uit internationals die bij allerlei prima clubs uit hele sterke competities ervaring opdeden.

Gelukkig voor de Denen moest Kameroen ook een paar keer slikken op weg naar Zuid-Afrika. De kwalificatie ging met een korte inzinking gepaard, maar werd daarna wel overtuigend afgerond. Het is eerder de voorbereiding. Na twee dikke nederlagen tegen Portugal (1-3) en Servië (3-4) sloeg de schrik om het hart. Vooral Samuel Eto´o maakte een slechte beurt: al in de eerste helft kreeg hij twee keer geel, waarna zelfs het eveneens zwalkende Portugal naar 3-1 kon uitlopen. Die rode kaart kan natuurlijk gunstig uitpakken, want de kritiek van Kameroen legende Roger Milla op Eto´o barstte daarna zo hevig los dat deze dreigde niet af te reizen naar het toernooi. Zoiets kon natuurlijk niet en de broeierige situatie werd zo gesust dat de wereld alsnog mag genieten van de fenomenale aanvaller Eto´o. Met 43 goals is hij de topscorer van de nationale ploeg. Vooral op de African Nations Cup voelt hij zich als een vis in het water, getuigde de 18 treffers die hij daar aantekende. Uiteraard is hij daarmee ruim topscorer op dat podium. Zijn vele goals voor teams als Mallorca, Barcelona en Internazionale hebben hem een uitpuilende prijzenkast opgeleverd, met onder andere een gouden olympische medaille, drie verkiezingen tot Afrikaans voetballer van het jaar en drie Champions Leagues.

De schaduwzijde van deze bruut sterke spits is dat hij niet alleen op maar ook buiten het veld nog wel eens uit zijn slof wil schieten: meerdere journalisten en een zaakwaarnemer beschuldigden Eto´o van het uiten van doodsbedreigingen en het geven van een kopstoot. Zijn reactie op de commentaren van Roger Milla -waarvan Johan Derksen in een uitzending van Voetbal International zei dat het een verschrikkelijke man was- die zei dat Eto´o niet zijn beste spel had laten zien geeft aan dat er een heethoofd in hem schuilt. Nu is Eto´o getergd door alle kritieken en de wens om zichzelf op het hoogste podium te profileren…

En het team om hem heen is alleraardigst natuurlijk! De Ontembare Leeuwen bestaan al lang niet meer uit spelers uit de eigen competitie. Het hele team is uitgewaaierd over Europa. Een ontketende Eto´o geeft Kameroen precies dat waar de Denen nu even zonder zitten: een fitte topspits. Alle leeuwenploegen gaan door naar de volgende ronde…

Gouden leeuwen?

Het klinkt wat arrogant, maar Oranje is nu eenmaal in topvorm en nu gebleken is dat Arjen Robben zijn mislukte hakballetje niet met deelname aan het toernooi hoeft te bekopen, is Nederland favoriet in deze groep. Robben zal de eerste wedstrijd niet in de basis staan, maar zal in deze fase al wel speelminuten maken om hem klaar te stomen voor wanneer hij echt nodig zal zijn tijdens de knock-outfase. Met de Grote Vier en de Dienende Zeven is Nederland aanvallend bijzonder sterk, misschien wel het allersterkste van alle deelnemers. De voorbereiding toonde een fris en lekker combinerend elftal, wat trouwens niet geheel zonder zorgen is. Zo blijft Arjen Robben immer een zorgenkindje. Zijn recente uitvallen tegen Hongarije werd met angst en beven door zijn collega´s als de rest van de natie gadegeslagen. De huidige hamstringblessure zal vast meevallen, maar de beste voetballer van Duitsland heeft een slopend lang seizoen achter de rug en vermoeidheid en overbelasting zijn wel een reëel gevaar.

Dan is er nog het verschil tussen de basiself en de rest. Wanneer de sterkste opstelling aan de aftrap verschijnt, kan er heel wat moois gebeuren. Echter, de kwaliteit neemt al snel af zodra er een beroep wordt gedaan op de reservespelers. Slechts een enkeling (Ibrahim Afellay steekt sinds hij met Oranje meetraint in goede vorm en kan zomaar eens een opvallende rol gaan spelen) is van vergelijkbaar niveau als de basiself. Met andere woorden: veel blessures en schorsingen mogen er niet vallen. Bankzitters als Ryan Babel, Edson Braafheid, Khalid Boulahrouz en Stijn Schaars zouden wel eens negatief kunnen opvallen. Zij zijn allen geen basisspeler geweest bij hun clubs dit seizoen. Hun vorm is verre van optimaal, al staat Boulahrouz erom bekend dat hij weinig wedstrijden hoeft te spelen om zijn gebruikelijke niveau te halen.

Onze aanval is ondertussen zo gevreesd dat het wereldnieuws was toen Robben zijn hamstring voelde protesteren. Bovendien heeft creatieve middenvelder Rafael van der Vaart een redelijke tweede seizoenshelft gehad: net genoeg gespeeld om in vorm te kunnen zijn, maar te weinig om oververmoeid te zijn – hij zou fitter moeten zijn dan anderen. Sneijder zou bijvoorbeeld door oververmoeidheid kunnen tegenvallen, maar vooralsnog zijn alle signalen positief. Hij brengt een stuk klasse maar ook wat winnaarmentaliteit mee naar Oranje na zijn drieluik met Internazionale. Voor Robin van Persie hoopt met op het Van Basten-scenario wat inhoudt dat Van Persie na lang geblesseerd te zijn geweest juist erg fit en fris op het toernooi zal verschijnen, net als Marco van Basten in 1988. Van Persie heeft zich via de pers sterk gemaakt voor de Grote Vier waarmee hij zijn nek heeft uitgestoken: als hij diepe spits wil spelen, moet hij het ook waarmaken. Tot nog toe lukt hem dat met verve – hij scoorde in alle oefenwedstrijden en zou zomaar de topscorer van het toernooi kunnen worden.

De grootste zorg is wellicht de verdediging. Cijfermatig doet de laatste linie het helemaal niet kwaad natuurlijk, maar gevoelsmatig is het de zwakke plek van Oranje. En dan met name Giovanni van Bronckhorst en André ooijer. Beiden zijn bezig aan hun laatste seizoen bij een Nederlandse topclub al zal Ooijer er waarschijnlijk nog een jaartje ergens anders aanplakken – Giovanni stopt definitief. Nederland moet billen knijpen zodra er een goede rechtsbuiten tegenover Van Bronckhorst staat, want op snelheid is hij gemakkelijk af te troeven. In de Eredivisie gebeurde hem dat al enkele malen en tijdens de oefencampagnes ging hij twee keer in de fout bij een tegengoal. Vooral de goal van PSV-speler Balàsz Dszudszak van Hongarije was tekenend. De linksbuiten die op rechts speelde kon lang opkomen zonder dat Giovanni ingreep, zodat de Hongaar de bal met links op fantastische wijze om Van Bronckhorst en keeper Stekelenburg in de verre hoek kon krullen. Verdedigend is hij dus zwak, al draagt hij aanvallend zijn steentje bij – dat hij vroeger middenvelder was is te zien aan zijn vaak gevaarlijke voorzetten.

De sleet zit er bij Ooijer duidelijk op. Bij PSV wordt zijn verbintenis niet verlengd ondanks dat hij pas één jaar terug is. Op basis van zijn ervaring kan hij nog veel maskeren, maar in Nederland viel al op dat hij snelheid en vooral handelingssnelheid ontbeerde zodra hij onder flinke druk kwam te staan. Eigenlijk is het niet verantwoord om hem op te stellen, maar waarschijnlijk dacht coach Bert van Marwijk dat met het wegvallen van de nog onrijpe Ron Vlaar van Feyenoord er gewoonweg geen alternatief was.

Van het centrale duo Johnny Heitinga en Joris Mathijsen wordt gezegd dat ze ook tekort zouden schieten, maar daar lijkt geen sprake van. Vooral Mathijsen heeft de schijn tegen, terwijl hij toch wekelijks allerlei spitsen uit de Bundesliga uitschakelt.

Poule E mag geen punt zijn: blessures en schorsingen zullen zich vooral na de groepsfase manifesteren. Dan gaan we ook zien of de grote ploegen onze aanvallers kunnen weerstaan.

Nederland – aantrekkelijk voor Denen

Met zeven spelers is de Eredivisie bijzonder sterk vertegenwoordigd in het Deense elftal. Niet dat ze allemaal nu nog in de Eredivisie spelen hoor, maar kennelijk is Nederland een populair land voor Deens talent om zich te ontwikkelen.

Bij Ajax is dit seizoen de jonge Christian Eriksen doorgebroken of beter gezegd: zijn talent is onderkend. De tweebenige dynamische middenvelder beschikt over inzicht, een goede pass en een goed schot. Hij is typisch een speler voor de nummer 10 positie bij Ajax. Kort na zijn debuut voor de Amsterdammers riep Morten Olsen hem op voor het grote Denemarken.

Sinds dit seizoen heeft Groningen op links een Deense middenvelder in dienst. Het is Thomas Enevoldsen die in de wedstrijd tegen Sparta opzien baarde door drie maal van buiten het strafschopgebied te scoren met verwoestende schoten. Coach Ron Jans had juist gezegd dat Groningen een slechte periode moest afsluiten en dat de internationals uit het team moesten opstaan en hun verantwoordelijkheid pakken. Uiteindelijk deed Enevoldsen dat nog wat vaker zodat zijn eerste (halve) seizoen in Nederland eindigde met 29 wedstrijden waarin hij 6 keer scoorde.

Hoewel hij tegenwoordig bij het Spaanse Málaga speelt, kende Patrick Mtiliga een onzekere start bij Feyenoord. Hij geraakt in zijn jaren daar nooit verder dan 22 wedstrijden in de hoofdmacht. Wel werd hij een vaste waarde bij satellietclub Excelsior Rotterdam waarvoor hij 139 keer in actie kwam en ook nog wel eens het net vond (28). Hij werd verlost van Feyenoord door NAC Breda waar hij drie seizoenen basisspeler was. Voor zijn nieuwe club Málaga heeft hij 24 wedstrijden gespeeld.

De rappe Deense flankaanvaller Dennis Rommedahl is tegenwoordig speler van Ajax, maar zijn debuut op de Nederlandse velden kwam voor PSV Eindhoven. Daar kende hij een moeizame start die gekenmerkt werd door hoopvolle acties die smoorden wanneer Dennis een slechte voorzet of een mislukt schot gaf. Na 2 wedstrijden werd hij verhuurd aan RKC Waalwijk. Daar presteerde hij zo goed dat PSV hem terug wilde. Pas in zijn derde volledige seizoen bij PSV liet hij zijn knulligheden volledig achter zich. Hij werd een levensgevaarlijke aanvaller die zelf wel eens doelpunten kon maken maar vooral veel assists gaf. Zijn snelheid was voor iedere tegenstander een angstaanjagend wapen. Aan het eind van het seizoen 2003-2004 vertrok hij naar het Engelse Charlton Athletic, waar hij het publiek vermaakte maar steeds minder effectief werd. Na drie jaar keerde hij terug in Nederland, maar in plaats van PSV werd het ditmaal concurrent Ajax. Daar speelt hij nu al drie jaar, inclusief een seizoenshelft op huurbasis bij NEC Nijmegen. Steeds vaker is hij bankzitter en komt hij pas op het veld wanneer de wedstrijd ernaar is: als Ajax voorstaat of zijn snelheid nodig is om een goal te forceren met dodelijke counters. In 92 interlands scoorde hij 16 maal.

Een andere bekende Deense flankspeler kwam ooit enkele jaren voor Ajax uit. Jesper Gronkjaer werd als groot talent binnengehaald in 1997. Hij zou er twee volledige seizoenen afmaken voor hij na het begin van zijn derde naar Chelsea transfereerde. Hij was zojuist door de supporters van Ajax uitgeroepen tot speler van het jaar. Na vier jaar Chelsea verviel hij tot een voetbalnomade wiens verblijf bij Birmingham City, Atletico Madrid en VFB Stuttgart niet bijzonder succesvol was. Hij besloot terug te keren naar Denemarken waar hij nu al vier jaar actief is voor FC Kopenhagen. Eerder dit jaar was hij nog in Nederland toen zijn team door PSV werd verslagen in de Europa League. Blessures hebben zijn carrière vaak teruggeworpen.

Van alle Deense spelers die een Nederlands verleden hebben is Jon Dahl Tomasson de bekendste. Hij werd in de jaren negentig door SC Heerenveen opgepikt en groeide uit tot een steunpilaar van het aanvallende voetbal dat Heerenveen graag speelt. Na drie seizoenen van goede prestaties werd hij aangetrokken door Newcastle. Hij kon daar echter nooit op zijn favoriete plek spelen en flopte hopeloos, waarna hij zich terug haastte naar Nederland. Bij Feyenoord hervatte hij de lijn die hij bij Heerenveen had ingezet. Zeker naast collegaspits Pierre van Hooijdonck kende Tomasson grootse successen. Feyenoord versloeg in het seizoen 2001-2002 aan de hand van Van Hooijdonck´s vrije trappen en Tomasson´s sluwheid sterke clubs als SC Freiburg, Glasgow Rangers, PSV Eindhoven, Internazionale en Borussia Dortmund in de UEFA Cup. De finale werd nota bene gespeeld in de Rotterdamse Kuip! Tomasson scoorde in een snelle uitbraak de derde goal van Feyenoord. Wegens de moord op politicus Pim Fortuyn werd de legendarische winst nauwelijks gevierd.

Na deze successen tekende Tomasson bij AC Milan maar in drie jaar tijd groeide hij nooit uit tot vaste waarde, al had hij wel goede periodes en wist hij twee maal een Champions League finale te spelen (één gewonnen) met Milan. De vier jaar na AC Milan zwierf hij rond bij VFB Stuttgart en Villarreal – nergens werd hij onomstreden. Pas toen hij bij Feyenoord terugkeerde, ontwaakte de oude Tomasson weer. Door blessures en schorsingen speelde hij te weinig wedstrijden, maar maakte daarin wel relatief veel goals. Ondertussen heeft hij meer dan 100 keer in de Eredivisie gescoord en is hij de succesvolste Deense schutter van de Eredivisie. Als international is hij zeer ervaren met meer dan 100 interlands en een moyenne van ongeveer één op twee.

Nieuweling Simon Poulsen speelde pas een handvol wedstrijden voor het Deense elftal. In Nederland speelt hij als flankverdediger bij AZ Alkmaar, terwijl hij oorspronkelijk een buitenspeler was. Als linksachter werd hij kampioen van Nederland in het seizoen 2008-2009.

De laatste Eredivisionist die het besproken waard is, is de Kameroenees Eyong Enoh van Ajax. Na twee jaren bij de Zuid-Afrikaanse satellietclub Ajax Cape Town, kwam Enoh naar het echte Ajax. Hij arriveerde als Zuid-Afrikaans speler van het jaar. In Amsterdam speelde hij twee seizoenen als verdedigende middenvelder. Hij viel op door zijn sterke optredens waardoor hij tevens voor Kameroen uitverkoren werd. In de thuiswedstrijd tegen PSV (4-1) werd hij twee maal getroffen door een elleboog van Ibrahim Afellay die achteraf flink gestraft werd. Hoewel de tv-beelden duidelijk laten zien dat Enoh de middenvelder van PSV provoceerde door een lichte stomp in de maag te geven en door op zijn voet te gaan staan, werd de Kameroenees niet bestraft.

Geef een reactie

Historiën Twitter
Schrijf je in voor TOEN!