Poule F – duidelijke verhoudingen

Historiën laat het wereldkampioenschap voetbal in Zuid-Afrika niet voorbij gaan! Reinout Hubbers beschrijft de indeling per poule, geeft korte historische terugblikken en voorspelt de uitkomst van de poulewedstrijden. In dit artikel poule F.

Bron: wikimedia

Deze poule bestaat uit titelverdediger Italië, Paraguay, Nieuw Zeeland en Slowakije. Daarmee is deze poule waarschijnlijk het makkelijkst te voorspellen.

De wereldkampioen

 

Je zou het niet verwachten, maar er zijn wat donderwolken aan de Italiaanse horizon. Het aanvallende spel komt maar niet van de grond. De reden? De spitsen ontberen de wereldklasse die Italië vier jaar geleden wel had. Toen waren het Luca Toni, Filippo Inzaghi, Francesco Totti, Alessandro del Piero en Alberto Gilardino die in de voorhoede konden spelen. Dat zijn indrukwekkende namen met nog imposantere statistieken en prijzenkasten – toentertijd waren zij absolute wereldklasse. Niet dat zij de topscorer of zo leverden, maar ze scoorden wel allemaal één keer (Toni twee keer), zodat elke aanvaller dreiging had. Van die voorhoede is nu alleen Gilardino over en met zijn moyenne van 16 goals in 41 interlands geeft hij precies aan waar het probleem ligt: de aanvallers kunnen hun clubprestaties niet meenemen naar het nationale elftal. Nu was Vincenzo Iaquinta sowieso al geen doelpuntenmonster, net als Fabio Quagliarella en Giampaolo Pazzini dus de spoeling is wel dun. Gilardino is dan de spits met de beste doelpuntenmoyennes, al heeft Antonio di Natale bij Udinese wel het beste seizoen uit zijn loopbaan achter de rug met 29 Serie A treffers in 35 wedstrijden, waarmee hij topscorer werd. Het zijn de oudgedienden Del Piero en Toni die misschien wel gemist worden. De sluwe oude vos van Juventus kan nog steeds een doelpunt maken en is vooral belangrijk in het opzetten van de aanval. In de Europa League speelde Ajax tegen Juventus en werd in de thuiswedstrijd genadeloos onderuit gekegeld door de geniale bewegingen van Del Piero: twee maal toonde hij hoe een aanvaller zonder snelheid met inzicht, techniek en balgevoel een dodelijke voorzet kon geven – het was het einde voor Ajax. Vergeleken met sommige aanvallers die wel naar het WK gaan, kun je de vraag stellen of het niet beter was geweest om Del Piero mee te nemen. Bondscoach Marcello Lippi selecteerde Del Piero overigens al sinds 2008 niet meer. Luca Toni werd nog geregeld opgeroepen en was tijdens het WK van 2006 meestal basisspeler. Hij kreeg echter flinke ruzie met de trainer van zijn club Bayern Mü nchen. Louis van Gaal had een hele andere voetbalvisie en het werd al snel en heel pijnlijk duidelijk dat zowel Toni als Gomez daar niet zo goed in pasten. Na een periode van geruzie werd Toni verhuurd aan AS Roma waar hij nog 14 wedstrijden zou spelen (5 goals). Ondanks een redelijke vorm vond Lippi hem niet goed genoeg voor Zuid-Afrika.

Tijdens de laatste oefencampagne voor het WK werd Italië verslagen door Mexico (1-2) en speelde het gelijk tegen Zwitserland (1-1), zodat er weinig vertrouwen werd opgedaan. Spelmaker Andrea Pirlo is bovendien geblesseerd en zal misschien pas na de groepsfase speelklaar zijn. Op het laatste moment moest Marrcello Lippi flinke kritiek afweren: hij zou voornamelijk oude en versleten spelers hebben en te weinig jonge, frisse spelers. Gek genoeg heeft hij de gevaarlijke veteranen Del Piero en Toni dus niet geselecteerd zoals hierboven vermeld. Zien we hier het begin van een nationale rel in Italië?

Ondanks alle problemen met de aanval moeten we niet vergeten dat Italië met gemak de kwalificatie doorstond en van alle grote teams wellicht de makkelijkste loting mee heeft. Het is ondenkbaar dat Nieuw Zeeland of Slowakije zal winnen van Italië. Daarvoor blijft de Squadro Azzurra te sterk. Wellicht dat Paraguay voor een stunt kan zorgen…

De grootste uitdager

 

Van de Zuid-Amerikaanse landen worden steevast alleen Brazilië en Argentinië als kanshebber genoemd. Logisch natuurlijk, maar het gaat wel voorbij aan het feit dat Argentinië zich maar moeizaam kwalificeerde en zowel Chili als Paraguay voor zich moest dulden. Paraguay scoorde niet overdreven veel tijdens de kwalificatieronde, maar er waren wel meerdere spelers die zich schotvaardig toonden. Hoewel geen enkele spits echte top is, is er met Roque Santa Cruz, Nelson Valdez en Oscar Cardozo genoeg aanvallend talent. Santa Cruz is al jaren een vaste waarde en is topschutter van deze selectie met 21 goals in 68 interlands. Valdez en Cardozo staan wat dat betreft nogal achter omdat zij samen pas 13 goals in 67 wedstrijden maakten. Toch mag er het een en ander verwacht worden van deze aanvallers. Cardozo scoorde het afgelopen seizoen voor Benfica aan de lopende band – alleen Messi maakte er meer, zodat de Paraguayaan een Zilveren Schoen mocht ophalen. Als je 38 goals in 47 wedstrijden scoort, kent elke verdediger je naam… Er is trouwens nog meer talent. Met Lucas Barrios is er een nieuwkomer in de Paraguayaanse selectie die cijfermatig hoge ogen doet gooien. Hij scoorde drie keer in drie interlands en daarmee zet hij zijn goede vorm van de laatste twee jaar voort. In die periode was hij voor zijn clubs Colo-Colo (Chili) en Borussia Dortmund goud waard: 76 treffers in 91 wedstrijden. Zijn uitstekende debuutseizoen in Duitsland leverde hem een plaats in de nationale selectie op.

Het middenveld is wellicht de zwakke plek van Paraguay. Veel spelers zijn nog relatief onervaren in de nationale selectie. De helft van de middenvelders heeft alleen ervaring in Zuid-Amerika opgedaan, wat niet automatisch hoeft te betekenen dat zij niet goed genoeg zijn, maar wat wel een risico is. De Zuid-Amerikaanse competities variëren bijzonder in kwaliteit en als je niet in de juiste competities speelt, zou het wel eens moeilijk zijn om je aan te passen aan de hogere niveau´s die een WK van je eisen.

Voor de verdediging geldt dat overigens nog meer. Van de acht verdedigers, spelen er zes in Zuid-Amerika en Mexico. Gelukkig speelt het merendeel in hoger aangeslagen Braziliaanse en Argentijnse competities.

Al met al zal Paraguay niet verder reiken dan de tweede ronde, want als Italië eerste wordt en Paraguay tweede, moet het tegen de groepswinnaar van poule E en dat is Nederland! Het land is sterk genoeg om van Slowakije en Nieuw Zeeland te winnen.

Nieuw Zeeland – een cadeau voor iedere tegenstander

 

Dat nieuw Zeeland op het WK vertegenwoordigd is, is welhaast de verdienste van buurland Australië. De Socceroos stapten namelijk over van zone waardoor ze in zwaardere poules terechtkwamen. Dat was de bedoeling, om naar een hoger niveau te kunnen groeien. Nieuw Zeeland werd daardoor zomaar het sterkste land van Oceanië en kwalificeerde zich zonder problemen.

Het land is echter gedoemd om als laatste te eindigen in deze poule. Als Nieuw Zeeland niet eens één puntje sprokkelt en een flink aantal tegengoals om de oren krijgt, zullen weinigen verrast zijn. De selectie mist nu eenmaal kwaliteit. Het merendeel van de spelers is afkomstig uit de eigen competitie en die van Nieuw Zeeland is nu eenmaal niet van een niveau dat spelers kan voorbereiden op een WK. In de aanval zijn er nog drie heren die in Engeland spelen, maar op het middenveld is er slechts één die in het buitenland speelt (Schotland) en in de verdediging zelfs vier. Het toppunt is toch wel dat er twee clubloze middenvelders geselecteerd zijn!

Slowakije

 

Voor het eerst gaat Slowakije naar een groot eindtoernooi en dat is ze gegund. Met een eerste plaats in de kwalificatieronde werd er flink gestunt. Zo liet het kleine land Slovenië, Noord-Ierland, Polen en zelfs Tsjechië achter zich. Tegen de Tsjechen werden vier punten gepakt, de andere twee “grotere” voetballanden leverden ieder 6 punten op. Tijdens de 10 wedstrijden werden er 22 doelpunten genoteerd.

Het team bestaat voor ongeveer de helft uit internationals van voornamelijk Oost-Europese clubs, aangevuld met spelers uit Duitsland, Italië, Engeland en zelfs ééntje uit Nederland. Voor ons Nederlanders is de bekendste speler Miroslav Stoch, die het afgelopen jaar op huurbasis kampioen werd met FC Twente. De echte sterspelers bevinden zich echter op het middenveld met Marek Hamsik van Napoli en Martin Skrtel van Liverpool. Die twee vormen een stevige as. Meneer Hamsik is opgevallen in de Italiaanse Serie B en A competities waar hij al zes jaar (sinds zijn 17e) speelt. Zijn rol als aanvallende spelmaker en aanvoerder van het Slowaakse elftal vervult hij met verve. Bij Napoli scoorde hij al 25 keer in 81 wedstrijden in de Serie A. Diezelfde vorm liet hem al 8 keer scoren in 29 interlands, zodat deze jonge middenvelder echt gevaarlijk is.

Net als bij enkele andere teams zijn er bloedbanden binnen dit elftal. De bondscoach Vladimir Weiss heeft zijn identiek hetende zoon meegenomen. Deze jonge aanvaller van Manchester City heeft pas één officieel doelpunt gescoord, maar is pas 20 en lijkt beter te zijn in het voorbereiden van goals dan in het afmaken. Het zal geen gouden greep zijn, maar wie weet verrast hij nog iemand. Veel leuker is het dat hij de derde generatie profvoetballer in zijn familie vertegenwoordigt: opa -jawel hoor- Vladimir Weiss was een verdediger die ooit voor Tsjecho-Slowakije uitkwam.

Maar dat terzijde. Slowakije is niet rijkelijk bedeeld met echte afmakers. De meeste aanvallers produceren weinig treffers, zowel bij interlands als bij hun clubs. De enige twee die nog met enige regelmaat het net doen bollen zijn Robert Vittek (19 in 70 wedstrijden) en Stanislav Sestak (11 in 33 wedstrijden). Vittek is de meest ervaren international die al negen jaar voor zijn land speelt. Beiden zijn in grotere competities niet bijzonder productief geweest.

De voorspelling van Historië n.nl

 

Gezien al het voorgaande kunnen we zeggen dat Slowakije sterker is dan Nieuw Zeeland, maar dat Paraguay nog hoger zal eindigen. Zelfs de moeizaam scorende spitsen van Italië zullen in deze poule wel van zich laten horen.

1 Italië

2 Paraguay

3 Slowakije

4 Nieuw Zeeland

Het weerzien

 

Twee spelers uit deze poule verdienden ooit hun brood in de Eredivisie. Beiden zijn uit de recente geschiedenis en zullen bij de fans nog goed voor ogen staan.

Hoewel Edgar Barreto een slecht seizoen achter de rug heeft, presteert hij al jarenlang naar behoren in het Paraguayaanse elftal waarvoor hij 47 interlands afwerkte (2 goals). Het afgelopen jaar kwam hij tot slechts 4 wedstrijden voor zijn club Atalanta Bergamo. De twee jaar daarvoor was hij een vaste waarde bij Reggina, waar hij het vijandelijke doel nog wel eens van grote afstand onder vuur nam. In de vier seizoenen bij NEC Nijmegen viel hij al op door zijn traptechniek, al vonden sommige critici dat hij er meer gebruik van moest maken door vaker te scoren. Nijmegen had de jongeling als investering aangetrokken – hij zou met winst verkocht moeten worden. In 2007 transfereerde hij naar Reggina, maar na twee jaar degradeerde de club, zodat Barreto verkocht moest worden. De grootste prijs die Barreto ooit won was de zilveren medaille op de Olympische Spelen van Athene in 2004.

Miroslav Stoch is een rappe vleugelaanvaller die een over een goed schot beschikt. Omdat hij eigendom is van Chelsea, waar hij tussen alle wereldsterren nooit aan spelen toe zou zijn gekomen, koos hij aan het begin van het seizoen 2009-2010 voor een avontuur bij ons eigen FC Twente. Zijn eerste seizoenshelft was hij groots; na de winterstop zakte hij wat terug. Desondanks bleef hij belangrijk en maakte hij de goal die Twente op een 0-2 voorsprong zette in Breda en waarmee de titelstrijd beklonken was. Met 10 competitietreffers in 32 wedstrijden -best veel voor een vleugelspeler- had hij een behoorlijk aandeel in het kampioenschap. Zijn prestaties in Nederland leidde tot een uitnodiging voor Zuid-Afrika. Als international is hij nog niet zo op schot (1 in 12 wedstrijden) maar een knaap als Stoch zal vast speelminuten krijgen simpelweg vanwege de dreiging die er van zijn snelheid uitgaat.

Geef een reactie

Historiën Twitter
Schrijf je in voor TOEN!