Poule G – de poule des doods?

Historiën laat het wereldkampioenschap voetbal in Zuid-Afrika niet voorbij gaan! Reinout Hubbers beschrijft de indeling per poule, geeft korte historische terugblikken en voorspelt de uitkomst van de poulewedstrijden. In dit artikel poule G.

Bron: wikimedia

Enkele weken terug bestempelde iedere voetbaldeskundige deze groep als de moeilijkste poule van allemaal – de traditionele poule des doods. Brazilie gaat natuurlijk door, maar daarachter zouden Ivoorkust en Portugal met elkaar worstelen om de tweede plek. Het armetierige Noord-Korea zal hopeloos ten onder gaan in de dadendrang van de achtervolgers. Nu Didier Drogba met een armbreuk een twijfelgeval is, mist deze poule wat van de eerdere spanning. Voor Ivoorkust zou het een regelrechte ramp zijn als Drogba afhaakt, want binnen het team doet hij zo ongeveer alles: vrije trappen, corners, het spel verdelen, zijn eigen passes oppakken en inschieten… De Portugezen zullen er een stuk geruster om slapen, maar Afrika weent. Ivoorkust heeft al enkele jaren een voetbalgeneratie die best wel kon verrassen en waarvoor ook de grotere teams op hun hoede zijn.

Noord-Korea – konijntje tussen tijgers

Het moge duidelijk zijn dat Noord-Korea in het beste droomscenario nog niet eens een puntje gaat pakken.

Desalniettemin heeft Noord-Korea nu al voor een ongehoorde stunt op het WK gezorgd: de dictatuur duld niet dat er fans naar Zuid-Afrika reizen (of waar dan ook op de wereld) omwille van de angst dat ze nooit meer terugkeren en dus kwam Kim Jong-Il met het idee (alle ideeën uit Noord-Korea komen van de dictator zelf, dus ook dit) en dus worden er busladingen Chinezen ingehuurd om in Zuid-Afrika gemaskeerd als Noord-Koreanen te juichen voor “hun” team! Juist…

Het idee is nog lachwekkender als je bedenkt dat er zeer waarschijnlijk niet eens iets te juichen valt…of ze moeten op de banken gaan voor de 28 ballen die Brazilie niet voorbij de keeper krijgen…

Vrijwel alle spelers van Noord-Korea zijn actief in de eigen competitie. Gezien het strikte beleid omtrent het oversteken van grenzen is dat niet vreemd. Het is trouwens niet waarschijnlijk dat er dadelijk een Noord-Koreaanse speler zal overlopen: ten eerste zal de bewaking van het team uiterst streng zijn en ten tweede zullen de families van de spelers flink boeten voor eventuele ontsnappingen. Hoewel de beveiliging tijdens dit toernooi ongekende proporties zal bereiken, is Noord-Korea het enige team waar de beveiliging er vooral is om de eigen spelers in toom te houden…

Toch zijn er een stuk of wat kerels die in het buitenland actief zijn. De allerbekendste is dan wel Jong Tae-Se. Deze 26-jarige spits is in Japan geboren en getogen. Zijn moeder beschouwde zichzelf echter meer Noord-Koreaans, zodat de jongeling naar een school ging die nauwe banden had met het Noord-Koreaanse erfgoed, via de organisatie Chongryon. Uiteindelijk bemachtigde hij een Noord-Koreaans paspoort. Ondanks zijn verbondenheid met Noord-Korea is hij nog steeds actief in de J-League. Bij Kwasaki Frontale speelt hij in de spits waar hij prima cijfers van 41 goals in 102 wedstrijden liet aantekenen. Voor de nationale ploeg scoorde hij al 15 keer in 22 wedstrijden.

Collegaspits Hong Yong-Jo is de aanvoerder van het nationale elftal. Als een van de weinigen deed hij buitenlandse ervaring op, eerst in Servië en daarna in Rusland. In die periode liet hij nauwelijks goals zien, dus wellicht dat zijn talenten meer in het creëren van kansen liggen dan in het afronden. Voor het nationale team heeft hij een verdienstelijke 11 goals in 41 wedstrijden gemaakt.

Dat Noord-Korea over twee jongens beschkt die zowaar een goal kunnen produceren is bijzaak. Misschien lukt het ze zelfs om te scoren, maar voor het eindresultaat zal het niets uitmaken – Noord-Korea wordt laatste in poule G.

Ivoorkust – tandeloze tijger zonder Drogba?

Didier Drogba is altijd de meest besproken man van Ivoorkust – of hij nu speelt of niet. Hij ondergaat momenteel een behandeling in de hoop dat zijn armbreuk goed genoeg geneest om nog mee te kunnen doen aan de groepsfase. Het is maar de vraag of Drogba op tijd komt. Dat zijn aanwezigheid verplicht is voor succes, mag wel gezegd worden. De huidige generatie voetballers van Ivoorkust is waarlijk een gouden generatie, maar in de spits is het toch wat karig. De andere aanvallers van Ivoorkust zijn of beduidend mindere centrumspitsen, zoals Aruna Dindane en Seydou Doumbia of behendige vleugelaanvallers, zoals Solomon Kalou en Abdulkader Keita. Een fitte Drogba krikt het niveau onnoemelijk veel op – zeker als de flankaanvallers goed meedoen.

Volgens kenners is Ivoorkust het sterkste Afrikaanse land dat meedoet aan het WK. In Afrika verwacht men heel veel van Ivoorkust en veel prognoses reppen zelfs van de halve finale. Daar zit een hoop optimisme in maar ook het besef dat veel andere Afrikaanse ploegen kwaliteit tekort komen tegen de echte mondiale top. Met andere woorden: Ivoorkust is de hoop van Afrika. De hoop dat dit team daadwerkelijk de Europese en Zuid-Amerikaanse hegemonie kan slechten. Kennelijk pikte Didier Drogba deze al te optimistische tendens zelf ook op toen hij een dag voor de openingswedstrijd van het WK zei dat de druk op Ivoorkust groter is dan bijvoorbeeld bij “Engeland of Frankrijk” en dat Ivoorkust “weliswaar grote spelers heeft, maar nog nooit iets gewonnen had“. De meervoudig Afrikaans voetballer van het jaar deed dat om de onrealistische verwachtingen te temperen – als het verwachtingspatroon niet gauw afneemt, kan de druk wel eens fatale gevolgen hebben voor zijn land…

Het team ziet er overigens inderdaad behoorlijk degelijk uit. Gelukkig is Drogba niet de enige wereldster in het team. Momenteel beschikt Ivoorkust over de gebroeders Yaya (FC Barcelona) en Kolo Touré (Manchester City). Vooral de verdediging ziet er goed uit met bekende namen uit de Engelse, Duitse en Franse competitie. Op het middenveld lopen ook wat grote jongens rond, zoals Romaric, Gervinho, Didier Zokora en Cheick Tioté van FC Twente. Uiteraard speelt Yaya Touré op het middenveld zoals hij dat bij Barcelona ook doet.

Kortom, zonder Drogba gaat de zon nog steeds op voor Ivoorkust. Hij schijnt alleen wat minder fel…

Portugal – nog geen topvorm

Tsja, gezien het vorige WK zal Portugal weinig sympathie in Nederland oogsten. De uitschakeling toen was zeer onterecht en de verdeling van de kaarten was ook niet helemaal eerlijk, althans zo staat het in het Nederlandse collectieve geheugen gegrift.

Sterspeler Cristiano Ronaldo zei onlangs dat zijn team op papier wel een kanshebber op de eindzege was, maar haastte zich te vermelden dat Brazilië, Spanje en Engeland de ware favorieten waren. Een verstandige toevoeging, want Portugal is op het veld al langere tijd niet meer zo goed als op papier.

Ondanks de aanwezigheid van de voormalig wereldvoetballer van het jaar Cristiano Ronaldo die geregeld scoort, ontbeert het team vooral een echte klassieke spits. Een afmaker. Wat dat betreft is het Portugese team zoekende geweest sinds het pensioen van Pedro Pauleta, de topscorer van het nationale elftal die in 2008 stopte na 47 goals te hebben gemaakt in 87 interlands. De Portugezen staan bekend om hun techniek en de aanvallers die nu naar Zuid-Afrika gaan zijn geen uitzondering. Ronaldo (22 goals uit 69 wedstrijden) speelt tegenwoordig steeds vaker in de spits, terwijl hij van origine een flankspeler is. Hij ontwikkelde zich echter zo goed dat hij ook als spits, spelmaker of vrije aanvaller kan spelen en hij neemt bij tijd en wijle alle rollen op zich in het Portugese elftal. Na Ronaldo is Simã o (21 uit 79) de meest trefzekere international. Met Hugo Almeida, Nani en Lié dson zijn de meeste andere aanvallers ook hoofdzakelijk goed op de flanken. De talentvolle Nani moest helaas onlangs opgeven wegens een schouderblessure. Als we dat allemaal in ogenschouw nemen, kunnen we concluderen dat de Portugese aanvallers prima in staat zijn om kansen te creëren maar er misschien relatief veel gaan missen.

De aanvallers weten zich in de rug gesteund door een groepje lepe middenvelders. Deco kondigde aan dat dit zijn laatste grote toernooi zou zijn – hij lonkt naar een terugkeer naar Brazilië waar hij geboren is. Zijn laatste twee jaren, bij het Engelse Chelsea, waren beduidend minder dan de vette jaren daarvoor. Met zoveel topspelers om zich heen stond hij niet altijd in de basis, wat zijn beslissing om naar zijn geboorteland terug te gaan alleen maar bespoedigd heeft. Het WK is dus zijn laatste kunstje. Op het middenveld zal Art Deco de aanvallende lijnen uitzetten. Hij heeft een neusje voor de splijtende pass en alle tegenstanders zullen zich daarop instellen. Deze kwaliteiten zorgden ervoor dat Deco al drie keer een Europa Cup won: twee maal de Champions League en één keer de UEFA Cup. Hij kwam tot wasdom onder Jose Mourinho en verdiende bij FC Porto een transfer naar Barcelona.

In totaal selecteerde bondscoach Carlos Queiroz slechts vijf middenvelders. Dat was het minste aantal van het WK. Misschien betekent het dat Portugal vaak met drie traditionele middenvelders zal spelen. Twee vleugelaanvallers zullen ver voorin of juist hangend bij het middenveld steun verlenen. Er werden daarentegen juist negen verdedigers gekozen – hopelijk is dat géén voorbode van het spelsysteem! De kern wordt gevormd door Bruno Alves, Miguel en het Chelsea-duo Ricardo Carvalho en Paulo Ferreira. Samen hebben zij meer dan 200 interlands gespeeld, waarmee deze verdediging bijzonder ervaren is!

Zojuist is bekend gemaakt dat Ruben Amorim de vervanger is van Nani. Amorim is een middenvelder die nog nooit voor het hoofdelftal van Portugal speelde, maar wel voor jeugdteams en al op de reservelijst stond.

Brazilië – onbetwist

Bij elk WK vraagt iedereen zich af wie Brazilië gaat afstoppen. Op zich zijn de Goddelijke Kanaries echt wel te kloppen, maar in de praktijk gebeurt het bitter weinig. Oranje was er in 1994 en 1998 twee keer dichtbij en had zeker in 1998 verdiend te winnen. Het was echter Frankrijk dat in 1998 en 2006 van Brazilië wist te winnen – ieder land probeert een voorbeeld te nemen aan deze successen, want het zijn de enige verliespartijen die Brazilië sinds 1994 leed op een WK! Alleen vanwege deze historie en reputatie moet Brazilië als een gedoodverfde finalist worden gezien.

In voorgaande jaren waren er steeds opvallende aanvallers die de echte blikvangers waren. In de afgelopen jaren excelleerden Ronaldo, Rivaldo en Ronaldinho in het blauwgeel. Nu is het aan anderen: Luis Fabiano, Robinho en Kaká. Bondscoach Carlos Dunga heeft zijn team al heel lang in zijn hoofd zitten. Daarin was geen plaats voor Ronaldinho, de voormalig wereldvoetballer van het jaar (2004 en 2005) die een degelijk seizoen bij AC Milan draaide (vast met het oog op het WK). Diens uitsluiting leidde bijna tot een nationale crisis – zijn het niet spelers zoals Ronaldinho die de kansen creëren? De teams naar voren stuwen? Zelfs de president van het land mengde zich in de strijd en schaarde zich achter Dunga… Naast Ronaldinho zijn ook Alexandre Pato en Adriano afgevallen. Daarmee valt de creatieve last grotendeels op de schouders van Kaká, die zelf ook al eens wereldvoetballer van het jaar was (2007).

Iemand die dankbaar zal profiteren van de inspanningen van Kaká is Luis Fabiano. Deze voormalige belhamel, bekend vanwege zijn geruzie en vechtpartijen, heeft zich de laatste jaren bij Sevilla ontwikkeld tot een dodelijke goalscorer. Zijn moyenne is een bijna perfecte één op twee en in de nationale ploeg is hij de gevaarlijkste schutter met 25 goals uit 38 interlands. Gelukkig zijn de vechtpartijen verleden tijd.

Eigenlijk kun je vrijwel elke Braziliaan in het zonnetje zetten hier. De keeper Júlio César bijvoorbeeld: zelfs zijn concurrent Heurelho Gomes vindt hem de allerbeste! Maar ook in de verdediging heeft Dunga sterke spelers. In de afgelopen jaren wonnen Maicon, Dani Alves en Lúcio veel prijzen met hun clubs en dat soort ervaring is onmisbaar om de finale te bereiken.

De voorspelling van Historië n.nl

Aan Brazilië twijfelt niemand. Zonder Drogba is Ivoorkust net wat te zwak om de tweede plek te kunnen veroveren. Hoewel Portugal nog geen grootse vorm heeft en wat problemen kent met het afronden, is het team in de laatste drie grote toernooien steeds behoorlijk ver gekomen. De kern van die teams is hetzelfde, dus nu verwachten we weer op zijn minst een tweede ronde.

Oh ja, Noord-Korea doet ook nog mee…voor de Aziaten is deze groep bij voorbaat al echt de poule des doods!

1 Brazilië

2 Portugal

3 Ivoorkust

4 Noord-Korea

De as uit de Eredivisie

In deze poule zijn drie voormalige/huidige eredivisionisten actief. Tezamen zouden ze een indrukwekkende as kunnen vormen: Heurelho Gomes in de goal, Cheick Tioté als controlerende middenvelder en Solomon Kalou in de aanval. Dromen blijft leuk natuurlijk!

Het is echt jammer dat Gomes niet de Nederlandse nationaliteit heeft verworven -niet dat hij dat wilde trouwens- want hij zou in Oranje absoluut basisspeler zijn en dat is hij in zijn eigen land niet. De lange keeper wiens vriendelijk lachende gezicht schijnt te lijken op dat van Graaf Tel van The Muppet Show, speelde in eigen land voor Cruzeiro – jawel, dezelfde club waar voormalig PSV-spits Ronaldo vandaan kwam. Na 59 wedstrijden werd hij gecontracteerd door PSV. In de daaropvolgende vier jaren in Eindhoven groeide Gomes uit tot een wereldkeeper van internationale allure. In vrijwel elk seizoen blonk hij uit met fantastische reddingen en lange perioden zonder tegengoal. Achteraf is becijferd dat hij zo ongeveer 60% van de competitiewedstrijden zonder tegengoal doorstond! Hij pakte veel punten voor PSV dat dankzij zijn bijdrage vier keer op rij landskampioen werd. Zeker in het laatste jaar toen de beste middenvelders (Van Bommel, Cocu) en spitsen (Kezman, Vennegoor of Hesselink) vertrokken waren, vormverlies hadden (Farfan) of wiens vervangers niet van dezelfde kwaliteit waren (Lazovic, Koevermans), was Gomes de belangrijkste man in het team. Het was daarom bijzonder jammer dat hij een breuk met PSV forceerde door openlijk in een interview algemeen directeur Jan Reker een leugenaar te noemen en hem voor het blok te zetten: Jan Reker eruit of Gomes eruit! Zulke insubordinatie van een speler kon niet getolereerd worden, waarna Gomes voor een ietwat te laag bedrag naar Tottenham Hotspur vertrok. Sinds die tijd gaan de geruchten dat de actie van Gomes was ingefluisterd door zijn zaakwaarnemer(s).

Hoe dan ook, PSV was de zijn sterkeeper -zeker de beste PSV-keeper sinds Hans van Breukelen- kwijt… Daarna zou PSV twee mindere seizoenen doormaken.

Over zijn oudere broer Bonaventure Kalou hoort vrijwel niemand meer iets, maar Solomon Kalou staat geregeld in de schijnwerpers bij Chelsea. Na een veelbelovend begin bij zijn Ivoriaanse club Mimosas, tekende Kalou bij Feyenoord, waar zijn broer al een reputatie had opgebouwd. In zijn eerste seizoen werd hij nog uitgeleend aan Excelsior. Daarna stond hij twee jaar lang in de aanval van het grote Feyenoord. Meestal was hij de partner van Dirk Kuijt die in diezelfde jaren veel scoorde. Het duo kreeg de bijnaam “K2” en ze scoorden zoveel dat andere problemen met het aankoopbeleid van Feyenoord gemaskeerd werden. Ze functioneerden zo goed dat Kalou 35 keer het doel trof in 65 wedstrijden, wat erg veel is als je in acht neemt dat hij meer een buitenspeler dan een centrumspits is. Overigens, Dirk Kuijt wist in dezelfde twee jaar 51 treffers in 67 competitiewedstrijden te maken! Het kon niet uitblijven: Feyenoord zou zijn gouden aanvalsduo verliezen aan beter betalende buitenaldnse clubs. Beiden verkasten naar Engeland. Kuijt zou een waardevolle Liverpudlian worden en Kalou koos voor het Londense Chelsea. Bij Chelsea is niemand altijd basisspeler; daarvoor moeten er teveel sterspelers geroteerd worden. Desondanks speelde Kalou de eerste twee jaren steevast 30+ wedstrijden en scoorde hij 7 keer per seizoen. In zijn laatste twee seizoenen haalde hij de dertig wedstrijden niet meer, maar hij bleef belangrijk met 6 en 5 goals respectievelijk.

En dan te bedenken dat Kalou bijna voor Nederland had gespeeld als toenmalige minister Rita Verdonk geen voet bij stuk had gehouden. Haar koppige houding om een versnelde naturalisatieprocedure te accepteren zodat Solomon voor Nederland op het WK 2006 had kunnen spelen, leidde tot onvrede bij Kalou zelf, die daarop Nederland de rug zou toekeren en bij zijn landgenoten die hem niet direct terug accepteerden na de pogingen om voor een ander land uit te komen.

De Eredivisie levert een aantal kampioenen aan dit WK. Daartoe behoort Cheick Tioté, die voor Ivoorkust als controlerende middenvelder uitkomt. De 24-jarige Afrikaan kwam via Anderlecht naar Roda JC in het jaar 2007-2008. De Limburgers wilden hem graag houden, maar het prijskaartje viel buiten hun budget waarna de Tukkers hem wel contracteerden. Hoewel hij niet in de basis staat, heeft hij in de laatste twee jaren toch 56 wedstrijden gespeeld voor Twente. Over het algemeen gokte coach Steve McClaren op de aanvallende capaciteiten van vooral Kenneth Perez, maar ook op die van Theo Janssen, zodat Tioté meestal als wissel in het veld kwam. McClaren wist dat Tioté, die goed kan voetballen hoor, vooral verdedigend/controlerend sterk is, terwijl McClaren liever een speler opstelde die een goal of een assist zou leveren. Vandaar dat Tioté vaak tweede viool speelde. Echter, naarmate het seizoen vorderde en de oude Kenneth Perez zichtbaar aan slijtage leed, kwam de Ivoriaan aan meer spelminuten. Vooral zijn invalbeurt in de uitwedstrijd tegen PSV Eindhoven (1-1) werd geroemd , want met Perez op het veld domineerde PSV 70 minuten de wedstrijd…totdat Tioté inviel. Daarna speelde Twente de wedstrijd professioneel uit en viel PSV definitef af voor het kampioenschap.

 

Geef een reactie

Historiën Twitter
Schrijf je in voor TOEN!