Tien vorstelijke Willems en hun bijnamen

Willem-Alexander is de eerste Nederlandse koning met deze voornaam, maar de voornaam Willem kent een lange geschiedenis. Deze naam gaat terug op het van oorsprong Germaanse ‘Wilhelm’. ‘Wil’ betekent ‘de wil’, ‘het willen’ of ‘het streven’. Helm betekent ‘bedekker, beschermer’. Een soort ‘wilskrachtige beschermer’ dus. Eigenschappen die we graag in een vorst zien. Veel van de vorsten die Willem heten, staan daarnaast onder een bijnaam of meerdere bijnamen bekend bij het volk.
Hier onder komen 10 vorstelijke Willems met een originele bijnaam in chronologische volgorde langs, te beginnen met “Prins Pils”.

“Prins Pils”

Willem-Alexander van Oranje-Nassau (1967-heden)
Koning der Nederlanden, Prins van Oranje-Nassau, Jonkheer van Amsberg

Koning Willem-Alexander I. Fotograaf: Martin Kraft. Bron: wikipedia.

Periode: 30 april 2013-heden
Ouders: Claus van Amsberg en Beatrix
Echtgenote: Máxima Zorreguieta
Kinderen: Catharina Amalia (2003), Alexia (2005) en Ariane (2007)

Prins Pils
Willem-Alexander Claus George Ferdinand is sinds 30 april 2013 koning der Nederlanden. Zijn bijnaam heeft hij te danken aan zijn fanatieke deelname aan het studentenleven in Leiden. Hij studeerde daar geschiedenis en behaalde in 1993 zijn doctoraalexamen. Aangezien hij pas net koning is, heeft hij nog alle tijd om een Koninklijke bijnaam te krijgen.

Bronnen
Wikipedia

“Koning Gorilla”

Willem III van Oranje-Nassau (1817-1890)
Koning der Nederlanden, Prins van Oranje-Nassau en Groothertog van Luxemburg (1849-1890)
Hertog van Limburg (1849 – 1866)

Koning Willem III. Bron: wikipedia.

Ouders: Willem II en Anna Paulowna van Rusland
Echtgenotes: Sophia van Württemberg en na haar dood in 1877 trouwde hij in 1879 Emma van Waldeck-Pyrmont
Kinderen:
Met Sophia: Willem (1840-1879), Maurits (1843-1850) en Alexander (1851-1884)
Met Emma: Wilhelmina (1880-1962)

Koning Gorilla
Willem volgde in 1849 zijn vader koning Willem II op als koning van Nederland.
Tragisch genoeg overleefde hij behalve zijn vrouw Sophia ook zijn kinderen Willem, Maurits en Alexander. Als koning had hij moeite om zich aan te passen aan de constitutionele monarchie die onder het bewind van zijn vader met de grondwetswijziging van Thorbecke in 1848 was ontstaan. Hij oefende in eerste instantie veel politieke macht uit en probeerde deze wijziging ongedaan te maken. Dit lukte niet.

Willem stond bekend als grillig, driftig, egoïstisch en boosaardig naar mensen in zijn omgeving toe. Een bekend voorbeeld is dat hij zich vermaakte door een lakei een lucifer voor zijn sigaar aan te laten steken, maar vervolgens zo lang te wachten dat de lakei zijn vingers dreigde te branden. Op het moment dat de lakei, om zijn fikken niet te branden, de lucifer doofde, hield Willem als straf twee weken salaris van de lakei in.

Vanwege zulke nare eigenschappen werd hij in een in 1887 anoniem verschenen anti-monarchistische brochure “Koning Gorilla” genoemd. Later werd socialist S.E.W. Roorda van Eysinga gezien als de bedenker van deze karakterisering. Tijdgenoten gaven hem ook een meer vriendelijke bijnaam die verwees naar de populariteit die hij verwierf met zijn optreden tijdens de watersnoodrampen in 1855 en 1861. Hij inspireerde toen de hulpverlening en bracht troost bij de slachtoffers. Dit optreden leverde hem de bijnaam “Waterheld van het Loo” op. Een speelse verwijzing naar de bijnaam van zijn vader, Willem II: “de held van Waterloo”.

Bronnen
Alberts, Jacco, De Nederlandse Monarchie. 200 jaar Koninkrijk in acht affaires (Diemen 2013)
Wikipedia

“De held van Waterloo”

Willem II van Oranje-Nassau (1792-1849)
Koning der Nederlanden, Groothertog van Luxemburg en hertog van Limburg (1840-1849)
Prins van Oranje-Nassau (1815-1840)

Koning Willem II. Bron: wikipedia.

Ouders: Willem I en Wilhelmina van Pruisen
Echtgenote: Anna Paulowna
Kinderen:
Willem Alexander Paul Frederik Lodewijk (1817-1890)
Willem Alexander Frederik Constantijn Nicolaas Michiel (1818-1848)
Willem Frederik Hendrik (1820-1879)
Willem Alexander Frederik Ernst Casimir (1822-1822)
Wilhelmine Marie Sophie Louise (1824-1897)

De held van Waterloo
In 1795 werd de Bataafse Republiek uitgeroepen. De grootvader van Willem, stadhouder Willem V, vluchtte daarom naar Engeland. Om die reden vertrok de driejarige Willem samen met zijn ouders ook naar Engeland. Later zouden ze naar Pruissen gaan. Hier groeide hij op aan het hof en kreeg hij een militaire opleiding. Tijdens de Napoleontische oorlogen diende hij onder Wellington in het Engelse leger. Hier hield hij de bijnaam “slender Billy” aan over vanwege zijn slanke postuur.
Tijdens de slag bij Waterloo, waar Napoleon in 1815 verslagen werd, was de tweeëntwintigjarige Willem onder Wellington commandant van het 1ste Korps.

Twee dagen voor de Slag bij Waterloo hield zijn legeronderdeel stand bij Quatre-Bras. Toen hij later tijdens de Slag bij Waterloo op 18 juni samen met zijn mannen een uitval deed, raakte hij aan zijn schouder gewond door een kogel. Hier heeft hij de bijnaam “held van Waterloo” aan te danken. Een verslagen Napoleon gunde hem in zijn memoires alle eer:
“Zonder het heldhaftige besluit van de Prins van Oranje die waagde met een handjevol manschappen stelling te nemen bij Quatre-Bras zou ik het Britse leger hebben overrompeld (…) Alle eer van deze veldtocht komt hem toe.”
Willem volgde zijn vader Willem I in 1840 op als koning Willem II.

Bronnen
Alberts, Jacco, De Nederlandse Monarchie. 200 jaar Koninkrijk in acht affaires (Diemen 2013)
Barbero, Alessandro, Waterloo. Het verhaal van de veldslag (Amsterdam 2004)
Wikipedia

“De koperen koning”

Willem I van Oranje-Nassau (1772-1843)
Koning der Nederlanden, Groothertog van Luxemburg en hertog van Limburg
(1815-1840)
Soeverein vorst der Nederlanden (1813-1815)
Vorst van Nassau-Oranje-Fulda (1803-1806)
Prins van Oranje-Nassau (1795-1815)

Koning Willem I. Bron: wikipedia.

Ouders: Willem V van Oranje-Nassau en Wilhelmina van Pruissen
Echtgenote: Wilhelmina van Pruissen (niet zijn moeder, maar wel een nicht)
Kinderen:
Willem Frederik George Lodewijk (1792-1849)
Willem Frederik Karel (1797-1881)
Wilhelmina Frederika Louise Paulina Charlotte (1800-1806)
Wilhelmina Frederica Louisa Charlotte Marianne (1810-1883)

De koperen koning
Willem kon de eerste koning van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden worden omdat Engeland en Pruissen in de Nederlanden een, hopelijk, sterke bufferstaat aan de Noordgrens van Frankrijk zagen. Hij werd officieel koning op 16 maart 1815. Met de terugkeer van Napoleon en de slag bij Waterloo die daar op 18 juni het gevolg van was, werd het jonge koninkrijk meteen op de proef gesteld.
Koning Willem heeft van zijn onderdanen en van latere historici vele bijnamen gekregen. “Koning-koopman” en “Kanalenkoning” slaan op zijn investeringen in de Nederlandse economie en handel.
“Verlicht Despoot” werd hij genoemd omdat hij er naar streefde om een machtige vorst te zijn. Pas na zijn dood zou Nederland een constitutionele monarchie worden.

“Willem de koppige” kreeg hij als bijnaam omdat het hem moeite kostte zich neer te leggen bij de Belgische onafhankelijkheid na de Belgische opstand van 1830. Ondanks het militaire succes van de Tiendaagse Veldtocht wist hij niet te winnen. De oorzaak van de Belgische weerstand lag in de repressieve culturele politiek van Willem op het gebied van taal, onderwijs en godsdienst.

“Koperen koning” was een bijnaam die de Belgische afkeer van hem al in 1815 voorafschaduwde. Hij werd zo genoemd omdat hij tijdens zijn inhuldiging als koning der Nederlanden in Brussel  op 21 september 1815 koperen munten rondstrooide. Aangezien het geen goud was, werd dit gezien als ‘goedkoop’.

Bronnen
Alberts, Jacco, De Nederlandse Monarchie. 200 jaar Koninkrijk in acht affaires (Diemen 2013)
Wikipedia

“King Billy”

Willem III van Oranje-Nassau (1650-1702)
Koning van Engeland (1689-1702 )
Stadhouder van Holland, Zeeland, Utrecht, en Overijssel (1672-1702)
Stadhouder van Gelre (1675-1702)
Stadhouder van Drenthe (1696-1702)
Prins van Oranje (1650-1702)

Koning Willem III van Engeland. Bron: wikipedia.

Ouders: Willem II van Oranje en Maria Henriëtte Stuart
Echtgenote: Maria Stuart (zijn nicht)
Kinderen: geen

King Billy
Prins Willem III van Oranje-Nassau heeft een grote rol gespeeld in het weerstaan van de plannen van koning Lodewijk XIV van Frankrijk om West-Europa aan zich te onderwerpen. Daarom staat hij ook wel bekend als “Redder des Vaderlands”. Om de banden met Engeland te versterken trouwde Willem in 1677 met zijn nicht Maria, de dochter van de latere Engelse koning Jacobus II die een broer was van Willems moeder Maria Stuart. Dit bondgenootschap was de enige manier om effectief verzet te kunnen bieden tegen de Franse despoot Lodewijk XIV.

Jacobus II besteeg in 1685 de Engelse troon. Het gevaar bestond dat deze katholieke koning de kant van de Fransen zou kiezen. Dan zou het er slecht uitzien voor een onafhankelijke Republiek en het protestantse deel van Europa. Daarom kreeg Willem steun van de regenten in de Republiek om in te grijpen in de Engelse politiek.

Hij voer in 1688 vanuit Hellevoetsluis met een relatief klein leger van 15000 man naar Engeland. Tot een treffen met het Engelse leger kwam het echter niet. De ene Engelse officier na de andere liep over naar Willem. Jacobus kreeg de gelegenheid om naar Frankrijk te ontsnappen omdat Willem niet wist wat hij met hem aanmoest als gevangene. Maria Stuart werd koningin en op haar aandringen werd Willem koning. Aangezien het Koninklijke koppel geen kinderen kreeg, ging de lijn van troonsopvolging over op Anna, de zus van Maria.

Behalve koning van Engeland was Willem, ofwel William, ook koning van Ierland en Schotland. In Noord-Ierland en Schotland noemen sommige protestanten hem liefkozend “King Billy”. De protestantse Orangisten in Noord-Ierland herdenken nog steeds jaarlijks de definitieve overwinning van Willem op Jacobus tijdens de Slag bij de Boyne in 1690 door provocerend katholieke wijken in en uit te marcheren.

Bronnen
Hellinga, Gerben Graddesz Hellinga, Leiders van de Gouden Eeuw (Zutphen 2009)
Wikipedia

“De zwijger”

Willem van Oranje (1533-1584)
Prins van Oranje en Graaf van Nassau-Oranje (1544-1584)
Filips II
Stadhouder van Franche-Comté, Holland, Zeeland en Utrecht (1559-1567)
Staten-Generaal
Stadhouder van Holland, Zeeland en Utrecht (1572-1584)
Stadhouder van Friesland en Overijssel (1580-1584)

Willem van Oranje. Bron: wikipedia.

Ouders: Willem de Rijke en Juliana van Stolberg
“Willem de Rijke” dankt zijn bijnaam aan zijn vele kinderen: 15. Een bijnaam die wat kinderaantal betreft dus ook van toepassing had kunnen zijn op Willem van Oranje.
De vader van Willem van Oranje moet niet verward worden met “Willem de Rijke”, hertog van Gelre, die later aan bod komt.

Echtgenotes en kinderen
1. Anna van Egmont van Buren (1551- overlijden in 1558)
Maria (1553-1555).
Filips Willem (1554-1618)
Maria (1556-1616)
2. Anna van Saksen (1561-1571), huwelijk eindigde door nietigverklaring
Anna (1562, vrijwel direct na geboorte overleden)
Anna (1563-1588)
Maurits (1564-1566)
Maurits (1567-1625)
Emilia (1569-1629)
3. Charlotte de Bourbon (1575- overlijden in 1582)
Louise Juliana (1576-1644)
Elisabeth van Nassau (1577-1642)
Catharina Belgica (1578-1648)
Charlotte Flandrina (1579-1640)
Charlotte Brabantina (1580-1631)
Emilia Secunda Antwerpiana (1581 -1657)
4. Louise de Coligny (1583-1584)
Frederik Hendrik (1584-1647)

De zwijger
Willem van Oranje begon zijn carrière in dienst van de Rooms-Duitse keizer Karel V. Meningsverschillen met Karels opvolger Filips II leidden uiteindelijk tot de Tachtigjarige Oorlog. Het gevolg van deze oorlog was dat de Noordelijke Nederlanden in 1648, bij de Vrede van Münster, internationaal erkend werden als onafhankelijke staat. Daarom wordt Willem sinds het nationalisme van de negentiende eeuw wel de “Vader des Vaderlands” genoemd.

Zijn andere bijnaam is “Willem de zwijger”. Dit wil niet zeggen dat hij nauwelijks zijn mond opendeed om te spreken, maar wel dat hij zich niet meteen liet kennen. Hij liet dus het achterste van zijn tong niet zien. Een goede eigenschap voor een politicus. Een eigenschap die schijnbaar goed naar voren kwam in de tijd dat Willem nog in dienst was van zijn latere vijand Filips II. Tijdens vredesonderhandelingen tussen Filips en de Franse koning Hendrik II hoorde hij bij een groepje gijzelaars dat namens Filips naar Parijs was gestuurd om de uitvoering daarvan te verzekeren. Willem zou hier gehoord hebben dat met de vrede tussen de twee machtige katholieke landen op zak, Filips en Hendrik van plan waren om samen alle calvinisten om zeep te helpen. Deze informatie hield hij jaren lang voor zich.

Bronnen
Horst, Han van der, Nederland. De vaderlandse geschiedenis van de prehistorie tot nu (Amsterdam 2009)
Wikipedia

“De Rijke”

Willem van Kleef (1516-1592)
Hertog van Kleef, Berg en Gulik (1539-1592)
Hertog van Gelre (1538-1543)

Ouders: Johan III van Kleef en Maria van Gulik-Berg

Willem van Kleef

Willem van Kleef. Bron: wikimedia commons.a van Gulik-Berg

Echtgenotes:
1.    Johanna Albret (tot annulering huwelijk in 1543)
2.    Maria van Oostenrijk
Kinderen (met Maria):
Maria Eleonora (1550-1608)
Anna (1552-1632)
Magdalena (1553-1633)
Karel Frederik (1555-1575)
Elisabeth (1556-1561)
Sibylle (1557-1627)
Johan Willem (1562-1609)

De Rijke
In tegenstelling tot de vader van Willem van Oranje, Willem “de rijke” van Nassau-Dillenburg (1487-1559), had Willem van Kleef zijn bijnaam waarschijnlijk meer aan zijn vermogen dan aan zijn kinderschare te danken. Hij volgde namelijk in 1539 zijn vader Johan op als hertog Willem V van Kleef, maar had nog grotere rijkdom en potentiële macht te danken aan een andere erfenis. Hij werd namelijk al in 1538 de erfgenaam van de kinderloos gestorven Karel van Gelre, een ver familielid, als hertog Willem II van Gelre. Dit was een machtig bezit.

Het belang van Gelre in de West-Europese politiek in de zestiende eeuw blijkt uit het feit dat zowel de Franse als de Engelse koning hem via een politiek huwelijk tot bondgenoot probeerde te maken. Hij was tijdelijk getrouwd met Johanna Albret, een nicht van de Franse koning Frans I. En hij huwelijkte zijn zuster Anna van Kleef uit aan koning Hendrik VIII van Engeland. Een huwelijk dat zij niet zou overleven. Verder probeerde hij het hertogdom uit handen te houden van keizer Karel V die het wilde inlijven. In deze strijd bracht hij in 1642 een leger van 16000 man op de been. Aangezien een veldleger in de zestiende eeuw doorgaans slechts 10000 man telde, zegt dit iets over zijn rijkdom en invloed.
Toch was dit niet voldoende om te kunnen winnen van de machtige keizer, die maar liefst 40000 manschappen optrommelde. In 1543 moest Willem het hertogdom Gelre afstaan aan Karel V. Bovendien annuleerde hij zijn huwelijk met de Franse Johanna en trouwde in plaats daarvan Maria van Oostenrijk, het nichtje van de keizer. Omdat hij eieren voor zijn geld koos, mocht hij zijn andere hertogdommen houden.

Bronnen
Bruijn, J.R. en Wels, C.B., red, Met man en macht. De militaire geschiedenis van Nederland 1550-2000 (Amsterdam 2003)
Hellinga, Gerben Graddesz Hellinga, Hertogen van Gelre. Middeleeuwse vorsten in woord en beeld (1021-1581) (Zutphen 2012)
Wikipedia

“De helft van Adriaans hart en ziel”

Willem van Enckevoirt (1464-1534)
Bisschop van Tortosa (1523-1529)
Kardinaal (1523-1529)
Bisschop van Utrecht (1529-1534)

Willem van Enckenvoirt. Bron: wikipedia.

Ouders: Goyart Hendricksz van Enckevoirt en Joanna Jansdochter Mijs
Echtgenote en kinderen: geen

De helft van Adriaans hart en ziel
Willem van Enckevoirt werd geboren in Mierlo-Hout en ging later rechten en theologie studeren in Leuven. Daar kreeg hij waarschijnlijk les van Adriaan Boeyens (1459-1523), die later de enige ‘Nederlandse’ paus Adrianus VI (1522-1523) zou worden. Mogelijk raakten zij in Leuven al bevriend. Adriaan Boeyens werd dankzij zijn stichtelijke en vrome levensstijl in 1507 benoemd tot leermeester van de toen zeven jaar oude prins Karel, die op zou groeien tot keizer Karel V. Deze heeft zijn (kerkelijke) loopbaan bevorderd.

Willem kwam na zijn afstuderen in Rome terecht. In 1497 was hij ambtenaar aan het pauselijk hof en van de Curie, het bestuursapparaat van de paus. Later klom hij op tot pauselijk kamerheer en notaris. Verder was hij zaakgelastigde van achtereenvolgens hertog Philips van Bourgondië en Karel V. Dit was een machtige positie en het is dan ook niet uitgesloten dat hij bijgedragen heeft aan de keuze van Adriaan tot paus Adrianus VI in 1522. Al had Karel V daar zelf ongetwijfeld ook een rol in.

Toen Adriaan paus werd, benoemde hij Willem tot zijn opvolger als bisschop van Tortusa. Tijdgenoten beschreven Willem als “de helft van Adriaans hart en ziel”. Adriaan noemde hem zijn “ouden en besten vriend”. Deze band kwam ook tot uiting in het feit dat Adriaan zijn vriend, ondanks verzet van de kardinalen, kort voor zijn dood benoemde tot kardinaal. Willem was de enige kardinaal die door paus Adrianus VI gekozen werd. Bovendien was Willem de executeur van Adriaans bezittingen toen deze stierf in 1523. Hij liet een grafmonument voor zijn vriend oprichten in de Santa Maria dell’ Anima. Na de dood van Adriaan verloor Willem van Enckevoirt zijn machtige positie aan het pauselijk hof niet. Paus Clemens VII benoemde hem in 1529 tot bisschop van Utrecht. Toch kwam Willem zelden zelf in de Nederlanden. Hij overleed in 1534 in Rome. Zijn graf bevond zich in eerste instantie tegenover dat van Adriaan, tot het in 1575 verplaatst werd. Het is te vinden naast de hoofdingang van de Santa Maria dell’ Anima.

Bronnen
Molhuysen, P.C. en Blok, P.J. (red.), Nieuw Nederlandsch biografisch woordenboek. Deel 2. A.W. Sijthoff (Leiden 1912)
Wikipedia

“De Stoute”

Willem IV (1317-1345)
Graaf van Holland en Henegouwen (1337-1345)

Willem IV van Holland. Bron: wikipedia.

Ouders: Willem III van Holland en Johanna van Valois
Echtgenote en kinderen: geen

De Stoute
Willem staat bekend als “de stoute”, ofwel “de dappere”, omdat hij een moedig ridder was. Ten strijde trekken kon hij wel. Hij nam driemaal deel aan de kruistochten van de Duitse orde tegen heidense Litouwers en Pruissen en één keer reisde hij naar het Heilige Land. In tegenstelling tot zijn vader was hij geen bekwaam bestuurder. Zijn deelname aan kruistochten tegen islamitische moren en Europese heidenen was een kostbare zaak. Daarom handelde hij in het enige dat hij als graaf bezat: zijn eigen macht. Zo verkocht hij stadsrechten aan dorpen en verkreeg een stad als Dordrecht een stapelrecht waar de stad geld mee kon verdienen.

Vanwege zijn lange afwezigheid als kruisridder in verre oorden, nam de invloed van het hof van de graaf toe. Hij had zoveel schulden bij verschillende geldschieters dat hij een aanbod van de steden Dordrecht, Leiden, Delft, Middelburg en Zierikzee om zijn schulden te saneren wel moest accepteren. Zo verkreeg hij kapitaal met grafelijke tolgelden en andere bronnen van inkomsten als onderpand.

Hierdoor zag hij kans om een volgende militaire expeditie op te zetten. Het was zijn vader nooit gelukt om de Friezen te onderwerpen, maar Willem dacht dit wel voor elkaar te kunnen krijgen. Hij sneuvelde echter met veel van zijn manschappen tijdens de Slag bij Warns op 26 september 1345. Een hinderlaag in moerassig gebied werd hen fataal. Aangezien hij geen kinderen had, volgde zijn zus Margaretha van Beieren hem op. Haar rechten op het Graafschap Holland werden door sommige partijen niet erkend. Deze opvolgingskwestie had de Hoekse en Kabeljauwse twisten tot gevolg.

Bronnen
Horst, Han van der, Nederland. De vaderlandse geschiedenis van de prehistorie tot nu (Amsterdam 2009)
Wikipedia

“Willem met de Hoorn”

Willem van Gellone (ongeveer 752-812)
Graaf van Toulouse (790-806)
Hertog van Aquitaniё (?-811)

Willem met de Hoorn. Bron: wikipedia.

Ouders: mogelijk Theodoric, graaf van Autun en Aldana
Echtgenote: Cunegonde en Guiburge
Kind: Bernhard van Septimaniё

Willem met de Hoorn
De heilige die in 806 het klooster Gellone in Saint-Guilhelm- le-Désert stichtte.
Willem was een legendarische figuur wiens daden onder andere werden beschreven in het middeleeuwse Franse heldendicht La Geste de Garin de Monglane, in de Willehalm, het onvoltooide epos van Wolfram von Eschenbach en in de dertiende-eeuwse kroniek Spieghel historeal van Jacob van Maerlant. Hoeveel van deze verhalen precies feit of fictie is, is moeilijk te achterhalen.

Hij was een neef van Karel de Grote. Die maakte hem voogd van zijn minderjarige zoon Lodewijk de Vrome, koning van Aquitaniё. Daarom mocht Willem zich tot Lodewijk meerderjarig was hertog van Aquitaniё noemen.
De bijnaam van Willem gaat terug op een verhaal over een gevecht tegen Saracenen in het zuiden van Frankrijk. Een Saraceen sloeg een stuk van zijn neus er af. Daar hield hij de bijnaam “Guillaume au Court Nez”, ofwel “Willem met de korte neus”, aan over. Dit werd later verbasterd tot “Guillaume au Cornet”, ofwel “Willem met de hoorn”. In de strijd tegen de Saracenen veroverde Willem onder andere het gebied rond Orange.

Oranje
Karel de Grote gaf hem dit gebied in leen zodat hij de eerste graaf van Orange werd. Willem is echter niet de stamvader van de Oranje-Nassaus. Wel is er een verband met de titel ‘prins van Oranje’. Toen een van zijn nazaten slechts een dochter had om hem op te volgen, trouwde zij met een lid van het huis Baux uit de Provence. In 1182 verhief keizer Frederik I Barbarossa Orange tot prinsdom. Wederom door een uitgestorven mannelijke lijn, ditmaal van het geslacht Baux, kwam het prinsdom bij het huis Chalon terecht. Toen in 1530 het laatste mannelijke lid van deze familie stierf, liet hij Orange na aan zijn neef René van Nassau. Deze was via zijn moeder Claudia van Chalon verwant met het geslacht Baux. Willem van Oranje was echter geen familie van “Willem met de hoorn”. Hij erfde de titel ‘prins van Oranje’ slechts.

Bronnen
Wikipedia

Tim Wachelder

Tim Wachelder studeerde geschiedenis aan de Radboud Universiteit Nijmegen. Tijdens zijn studie specialiseerde hij zich in Europese Expansiegeschiedenis. Behalve over koloniale geschiedenis schrijft hij ook over militaire, culturele en Nijmeegse geschiedenis. Sinds 2007 is hij webredacteur bij Historiën.

More Posts

Historiën Twitter
Schrijf je in voor TOEN!